مادر انسان هرگز نمی دانست که مادر عقاب چنین می کند

یک عقاب روزی به زنی آموخت که چگونه باید فرزند تربیت کرد.
– حالت خوب است، مادر انسان؟ – عقاب پرسید.
زن با تعجب به او نگاه کرد.
– می‌ترسم. کودکم به‌زودی به دنیا می‌آید و شک‌های زیادی دارم. می‌خواهم بهترین‌ها را برایش فراهم کنم، یک زندگی زیبا و آسان... اما چگونه بفهمم که او را درست تربیت می‌کنم؟
عقاب روی شاخه‌ای نزدیک نشست و پاسخ داد:
– تربیت فرزند به معنی راحت نگه داشتن او نیست. برعکس، وقتی جوجه‌های من به دنیا می‌آیند، لانه را با پر نرم و علف پر می‌کنم. گرم و امن است. اما وقتی زمان رشدشان برسد، همه را برمی‌دارم. فقط خارها را باقی می‌گذارم.
زن با اخم پرسید:
– خار؟ آیا این ظالمانه نیست؟
عقاب در چشمانش نگاه کرد و گفت:
– ناراحتی باعث حرکت می‌شود. خارها باعث می‌شوند که بخواهند بیشتر از این باشند — بخواهند پرواز کنند، جایگاه خود را پیدا کنند. آسایش چیزی نمی‌آموزد.
زن مکث کرد، هنوز نگران بود.
– اگر بیفتند چی؟
عقاب سر تکان داد.
– می‌افتند. من آن‌ها را در باد می‌اندازم. آن‌ها سقوط می‌کنند. من می‌گیرم‌شان. دوباره می‌اندازم. بارها و بارها — تا زمانی که یاد بگیرند پرواز کنند. و بعد؟ رهایشان می‌کنم. دیگر کمکی نمی‌کنم.
چشمان زن گرد شد.
– اما اگر هنوز آماده نباشند چی؟
– هیچ‌وقت آماده نخواهند بود، تا وقتی که تلاش نکنند. اگر همیشه آن‌ها را در امان نگه دارم، هیچ‌وقت یاد نمی‌گیرند. هدف این نیست که رنج ببرند. هدف این است که رشد کنند — حتی اگر این برای تو دردناک باشد.
زن دستش را روی شکمش گذاشت، نفس عمیقی کشید و لبخند زد.
– ممنونم، مادر عقاب. خرد تو یک نعمت است.
او قدم‌زنان رفت — آماده برای اینکه مادری باشد که کودک‌اش نیاز دارد: نه کامل، بلکه قوی. مادری که به کودک‌اش پرواز کردن می‌آموزد.