ผมชื่อนายกิตติพิชญ์  พงษ์ ประยูร ปัจจุบันอายุ 56 ปี เข้าศึกษาฝ่าหลุนกง มาได้ประมาณ 2 ปี ถือว่าเป็นผู้ฝึกใหม่  ปัจจุบันทำงานในฟาร์มวัวนมอยู่ที่อำเภอปากช่อง  จังหวัดนครราชสีมา  ขอแชร์ประสบการณ์ในระหว่างการศึกษาและฝึกฝ่าหลุนกง 

ผมเคยเดินทางมาที่ศูนย์ฝ่าหลุนกง จังหวัดนครปฐม ในขณะนั้น ผมมีอาการเจ็บหลัง และได้ฟังผู้ฝึกคนหนึ่งแชร์ประสบการณ์เกี่ยวกับการผ่านด่านความเป็นความตาย ทำให้ผมคิดว่า ถ้าตัวเราจะต้องผ่านด่านความเป็นความตายคงเดินไม่ได้แน่ ๆ  หลังจากนั้นไม่นานเท่าไหร่ ก็มีเหตุการณ์ทำให้ผมเดินไม่ได้จริง ๆ และไปทำการรักษามาหลายที่ 

เป็นเวลาเกือบ 3 เดือน หมดเงินไปเยอะ สุดท้ายมารักษากับหมอทางเลือกที่อำเภอ จอมบึง  จังหวัดราชบุรี หมอบอกว่าอาการของผมคือสบักจม และรักษาจนสามารถเดินได้ จากนั้นผมได้มาทำงานที่ ฟาร์มวัวนม แต่อาการปวดหลังปวดขายังมีอยู่ ทำงานได้ประมาณ 2 สัปดาห์ ก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาด

คิด 

ผมทำหน้าที่ต้อนวัวเข้าโรงรีดนม ขณะต้อนวัวอยู่นั้นปรากฎว่ามีวัวตัวหนึ่งหันหลังมาชนผม ทำให้หลังของผมชนเข้ากับเสาเหล็ก และแนวกระดูกสันหลังชนเข้าตรงกับเสาเหล็กพอดี  ตอนนั้นคิดว่า “อาจารย์ช่วยรักษาให้แบบนี้เองหรือ”  และคิดต่อไปว่าพรุ่งนี้ร่างกายจะเป็นอย่างไรบ้าง ผมคงต้องลาออกจากงานถ้าอาการต่าง ๆ ไม่ดีขึ้น  เช้าวันรุ่งขึ้นปรากฎว่าร่างกายกลับมาเบาสบาย อาการปวดทุเลาลงและค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ ไม่กี่วันก็สามารถยกของที่มีน้ำหนัก 25-50 กิโลกรัมได้อย่างสบาย ผมเข้าใจว่าอาจารย์ช่วยรักษาอาการที่ผมเป็นให้หายเป็นปกติ  

เหตุการณ์ที่ 2 ผมทำหน้าที่ช่วยช่างประจำฟาร์มล้อมรั้ว โดยใช้รถแทร็กเตอร์ที่มีบุ้งกี๋ตักดินเป็นตัวกดเสาเหล็กให้ลงพื้น  เมื่อทำมาจนเหลือเสาต้นสุดท้าย ขณะที่คนขับกำลังบังคับให้ปุ้งกี๋กดลงบนเสา ปุ้งกี๋ตักดินเกิดทำงานผิดพลาดเปลี่ยนทิศทาง มากระแทกที่ศีรษะผมจนได้ยินเสียงดังมาก  รู้สึกตัวอีกทีคือผมนอนกองอยู่กับพื้นแล้ว ขณะนั้นแว๊บแรกในใจคิดถึง ประโยคข้อความบรรทัดหนึ่งในหนังสือจ้วนฝ่าหลุน ที่เขียนไว้ว่า

หญิงชราวัย 70 ปีถูกรถชนแล้วบอกกับคนขับว่า  “ผู้ฝึกของเราผู้นั้นหลังจากค่อย ๆ ลุกจากพื้นขึ้นมา  แล้วตอบว่า  ไม่เป็นไร  พวกคุณไปเถอะ  ปัดฝุ่นออกแล้วเกี่ยวแขนสามีเดินจากไป” ( จ้วนฝ่าหลุน บทที่ 4 ) 

ผมก็บอกกับตัวเองว่า เราไม่เป็นอะไร อาจารย์ให้บอกว่าไม่เป็นอะไร ผมลุกขึ้นมาสำรวจตัวเองจับที่หัว  ๆ ไม่แตก คอมีอาการเคล็ดนิดหน่อย ไม่ปวดหัว ลุกเดินกลับห้องพักได้ปกติ แล้วนอนพัก ช่วงเย็นลุกมาทำงานที่ตัวเองรับผิดชอบได้ปกติ ตอนนั้นคนขับรถพยายามจะให้ผมไปโรงพยาบาล แต่ผมปฏิเสธไม่ไป แล้วบอกว่าผมไม่เป็นอะไร และในใจตอนนั้นไม่ได้มีความคิดที่โกรธคนขับเลยสักนิด มีแต่คิดว่าเราคงเคยทำร้ายเขามาก่อนเราจึงต้องมาชดใช้

ในชาตินี้

สุดท้ายนี้ผมขอฝากสิ่งดี ๆ ให้กับทุกท่าน ซึ่งจะมีผลกับผู้ที่ศรัทธาจากใจจริงครับ

คำว่า  “เจิน  ซั่น  เหยิ่น”  ผมท่องเป็นประจำ

และทุกวันนี้ ผมใช้รถมอเตอร์ไซต์เป็นพาหนะในการเดินทางระหว่างบ้านไปที่ทำงาน ขณะขับรถผมจะใช้ลิ้นแตะเพดานปากแล้วท่อง ฝ่าหลุนต้าฝ่าห่าว เจิน ซั่น เหยิ่น ห่าว ผมก็จะเดินทางปลอดภัยตลอดเส้นทาง

  ผมขอแชร์ประสบการณ์เท่านี้ครับ

ขอบคุณท่านอาจารย์ ขอบคุณเพื่อนผู้ฝึก