ผมชื่อนายกิตติพิชญ์ พงษ์ ประยูร ปัจจุบันอายุ 56 ปี เข้าศึกษาฝ่าหลุนกง มาได้ประมาณ 2 ปี ถือว่าเป็นผู้ฝึกใหม่ ปัจจุบันทำงานในฟาร์มวัวนมอยู่ที่อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ขอแชร์ประสบการณ์ในระหว่างการศึกษาและฝึกฝ่าหลุนกง
ผมเคยเดินทางมาที่ศูนย์ฝ่าหลุนกง จังหวัดนครปฐม ในขณะนั้น ผมมีอาการเจ็บหลัง และได้ฟังผู้ฝึกคนหนึ่งแชร์ประสบการณ์เกี่ยวกับการผ่านด่านความเป็นความตาย ทำให้ผมคิดว่า ถ้าตัวเราจะต้องผ่านด่านความเป็นความตายคงเดินไม่ได้แน่ ๆ หลังจากนั้นไม่นานเท่าไหร่ ก็มีเหตุการณ์ทำให้ผมเดินไม่ได้จริง ๆ และไปทำการรักษามาหลายที่

เป็นเวลาเกือบ 3 เดือน หมดเงินไปเยอะ สุดท้ายมารักษากับหมอทางเลือกที่อำเภอ จอมบึง จังหวัดราชบุรี หมอบอกว่าอาการของผมคือสบักจม และรักษาจนสามารถเดินได้ จากนั้นผมได้มาทำงานที่ ฟาร์มวัวนม แต่อาการปวดหลังปวดขายังมีอยู่ ทำงานได้ประมาณ 2 สัปดาห์ ก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาด
คิด
ผมทำหน้าที่ต้อนวัวเข้าโรงรีดนม ขณะต้อนวัวอยู่นั้นปรากฎว่ามีวัวตัวหนึ่งหันหลังมาชนผม ทำให้หลังของผมชนเข้ากับเสาเหล็ก และแนวกระดูกสันหลังชนเข้าตรงกับเสาเหล็กพอดี ตอนนั้นคิดว่า “อาจารย์ช่วยรักษาให้แบบนี้เองหรือ” และคิดต่อไปว่าพรุ่งนี้ร่างกายจะเป็นอย่างไรบ้าง ผมคงต้องลาออกจากงานถ้าอาการต่าง ๆ ไม่ดีขึ้น เช้าวันรุ่งขึ้นปรากฎว่าร่างกายกลับมาเบาสบาย อาการปวดทุเลาลงและค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ ไม่กี่วันก็สามารถยกของที่มีน้ำหนัก 25-50 กิโลกรัมได้อย่างสบาย ผมเข้าใจว่าอาจารย์ช่วยรักษาอาการที่ผมเป็นให้หายเป็นปกติ

เหตุการณ์ที่ 2 ผมทำหน้าที่ช่วยช่างประจำฟาร์มล้อมรั้ว โดยใช้รถแทร็กเตอร์ที่มีบุ้งกี๋ตักดินเป็นตัวกดเสาเหล็กให้ลงพื้น เมื่อทำมาจนเหลือเสาต้นสุดท้าย ขณะที่คนขับกำลังบังคับให้ปุ้งกี๋กดลงบนเสา ปุ้งกี๋ตักดินเกิดทำงานผิดพลาดเปลี่ยนทิศทาง มากระแทกที่ศีรษะผมจนได้ยินเสียงดังมาก รู้สึกตัวอีกทีคือผมนอนกองอยู่กับพื้นแล้ว ขณะนั้นแว๊บแรกในใจคิดถึง ประโยคข้อความบรรทัดหนึ่งในหนังสือจ้วนฝ่าหลุน ที่เขียนไว้ว่า
หญิงชราวัย 70 ปีถูกรถชนแล้วบอกกับคนขับว่า “ผู้ฝึกของเราผู้นั้นหลังจากค่อย ๆ ลุกจากพื้นขึ้นมา แล้วตอบว่า ไม่เป็นไร พวกคุณไปเถอะ ปัดฝุ่นออกแล้วเกี่ยวแขนสามีเดินจากไป” ( จ้วนฝ่าหลุน บทที่ 4 )
ผมก็บอกกับตัวเองว่า เราไม่เป็นอะไร อาจารย์ให้บอกว่าไม่เป็นอะไร ผมลุกขึ้นมาสำรวจตัวเองจับที่หัว ๆ ไม่แตก คอมีอาการเคล็ดนิดหน่อย ไม่ปวดหัว ลุกเดินกลับห้องพักได้ปกติ แล้วนอนพัก ช่วงเย็นลุกมาทำงานที่ตัวเองรับผิดชอบได้ปกติ ตอนนั้นคนขับรถพยายามจะให้ผมไปโรงพยาบาล แต่ผมปฏิเสธไม่ไป แล้วบอกว่าผมไม่เป็นอะไร และในใจตอนนั้นไม่ได้มีความคิดที่โกรธคนขับเลยสักนิด มีแต่คิดว่าเราคงเคยทำร้ายเขามาก่อนเราจึงต้องมาชดใช้
ในชาตินี้

สุดท้ายนี้ผมขอฝากสิ่งดี ๆ ให้กับทุกท่าน ซึ่งจะมีผลกับผู้ที่ศรัทธาจากใจจริงครับ
คำว่า “เจิน ซั่น เหยิ่น” ผมท่องเป็นประจำ
และทุกวันนี้ ผมใช้รถมอเตอร์ไซต์เป็นพาหนะในการเดินทางระหว่างบ้านไปที่ทำงาน ขณะขับรถผมจะใช้ลิ้นแตะเพดานปากแล้วท่อง ฝ่าหลุนต้าฝ่าห่าว เจิน ซั่น เหยิ่น ห่าว ผมก็จะเดินทางปลอดภัยตลอดเส้นทาง
ผมขอแชร์ประสบการณ์เท่านี้ครับ
ขอบคุณท่านอาจารย์ ขอบคุณเพื่อนผู้ฝึก



Comments