ฉันชื่อรัชนีวรรณหรือที่เรียกกันติดปากว่า “แม่ปุ้ม” อายุ 73 ปี อยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ฉันรู้จักฝ่าหลุนกง (ฝ่าหลุนต้าฝ่า) มาได้ร่วมเข้าปีที่ 7 แล้วจากลูกสาว การฝึกและการบำเพ็ญฝ่าหลุนกง เปลี่ยนให้ฉันเป็นอีกคนหนึ่งซึ่งเมื่อก่อนนี้ฉันเป็นคนขี้โกรธ ใจน้อย ขี้โมโหทำอะไรก็ไม่ถูกใจฉุนเฉียว ใจร้อนวู่วาม ฯลฯ แต่เมื่อฉันได้มาฝึกและได้เรียนรู้ฝ่าหลุนต้าฝ่าทำให้เข้าใจและมองตัวเองเป็น ซึ่งทุกครั้งฉันจะมองเห็นแต่ภายนอกทุกอย่างเกิดขึ้นจากภายนอกโดยที่ฉันไม่เคยมองที่ใจตัวเอง ทุกอย่างไม่ดีและผิดไปหมดโดยหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วเกิดจากใจตัวเองทั้งสิ้น ซึ่งตอนนี้ตั้งแต่ฉันได้มาบำเพ็ญฝ่าหลุนต้าฝ่า ฉันได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างที่ตัวเองก็คิดไม่ถึง ใจเย็นขึ้นมองทุกอย่างจากภายในใจตัวเองผิดถูกก็รู้ว่าเกิดจากใจตัวเองทั้งสิ้น

ส่วนสภาพร่างกายหลังจากที่ฉันได้เข้ามาฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่าแล้วสุขภาพแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดไม่เคยเป็นหวัด หรือที่เขาเป็นกันยิ่งช่วงเกิดโรคโควิดระบาดหนักใคร ๆ ก็ให้ฉันไปฉีดวัคซีน แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะไปฉีดยา บ้านฉันเป็นร้านค้าเล็กๆติดต่อกับคนค่อนข้างมาก แต่ตัวเองไม่เคยเป็นอะไรเลย ฉันนึกถึงแต่คำศักดิ์สิทธิ์ที่ว่า" ฝ่าหลุนต้าฟ้าห่าว เจินซั่นเหยินห่าว"ทุกครั้ง

มีอีกครั้งหนึ่งที่ฉันอยากบอกว่าฉันเคยตกบันไดจากชั้นที่ 2 ลงมาหัวฟาดกับพื้นแรงมากในขณะนั้นฉันอยากหลับอย่างเดียว จนพี่สาวขึ้นมาเรียกและบอกว่าอย่าหลับนะ ฉันก็ได้รู้ตัวและคิดขึ้นมาทันทีว่าไม่เป็นไร ฝ่าหลุนต้าฝ่าห่าว เจินซั่นเหยิ่นห่าว อยู่ตลอดเวลา และค่อยๆเลื่อนตัวเองลงมาจากชั้นบนของบ้าน และมานั่งอ่าน จ้วนฝ่าหลุนกับเพื่อนๆทางไลน์จนเสร็จสิ้น หลังจากนั้นฉันก็อาเจียนออกมามาก โดยทั่วไปแล้วอาการอย่างนี้ต้องเกี่ยวกับสมองแน่นอนเพราะหัวถูกกระแทก แต่ฉันไม่เป็นอะไรเลย ขอบตาเขียวอยู่แค่ 2 วันก็หายเป็นปกติ ฉันจึงมั่นใจและแน่ใจอย่างมากว่า ฝ่าหลุนต้าฝ่าและท่านอาจารย์เมตตาช่วยฉันอย่างแท้จริง ทุกวันนี้ฉันก็ฝึกและอ่านฝ่าทุกวันพร้อมกับเพื่อนผู้ฝึกด้วยกัน

ฉันจึงใคร่ขอเขียนประสบการณ์ของฉันที่เกิดขึ้นจริงกับตัวเองให้ทุกคนลองอ่านและพิจารณา ถึงการที่เข้ามาฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่านี้ดีอย่างไร ไม่ใช่เป็นเรื่องที่เขียนขึ้นมาตามใจชอบ แต่คือประสบการณ์จริง ๆ ที่เกิดขึ้นเล็ก ๆ น้อย ๆ จากฉัน จึงใคร่ขอบอกต่อทุก ๆ คนที่ได้อ่านเรื่องของฉันนี้ นี่คือเรื่องจริง....จากแม่ปุ้ม



Comments