12 กย พ.ศ.2566
ฉันเป็นผู้ฝึกฝ่าหลุนกงมา 9 ปีแล้ว ตอนนี้อายุ 59 ปี อาศัยอยู่ที่จังหวัดนครปฐม ประเทศไทย
ก่อนที่จะได้มาพบกับต้าฝ่า ร่างกายฉันอ่อนแอทรุดโทรมมาก จิตใจวิปริตผิดเพี้ยน ใครๆก็มองว่าฉันเป็นคนบ้า ฉันเป็นคนขี้กลัว หวาดระแวง ฟุ้งซ่าน ควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันมักจะพูดในสิ่งที่ไม่ต้องการพูดซึ่งทำให้ผู้คนดูถูกและรังเกียจฉัน แต่สิ่งดีๆ คำพูดดีๆ ที่ฉันอยากจะพูดกลับพูดไม่ออก ฉันจึงเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่คบหากับใคร สามีคอยดูแลฉันแต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้
ฉันมีอาการป่วยแต่ละวันเปลี่ยนวนไปวนมา เช่น วันนี้ปวดหัว พรุ่งนี้แน่นท้อง วันมะรืนลมพิษขึ้น เวียนหัว มึนงง เดินไปไหนมาไหนก็เหนื่อยง่าย ในใจฉันเข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันมันคือโรคเวรโรคกรรม ฉันใช้วิธีกินสมุนไพรแก้อาการที่เกิดขึ้นเท่าที่ทำได้ ตอนนั้นฉันมองไม่เห็นทางออกเลย ได้แต่สวดมนต์ นั่งสมาธิซึ่งก็หลับเสียเป็นส่วนใหญ่ สมองฉันดูเหมือนไม่สั่งงานเลย ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร จะวางแผนชีวิตตัวเองอย่างไร ฉันร้องไห้แทบทุกวัน ไม่เข้าใจทำไมฉันจึงมีชีวิตเช่นนี้ ฉันอยู่ในสภาพนี้นานมาก ฉันท้อแท้มากและบอกกับตัวเองว่า ถ้าฉันจะต้องตายก็ปล่อยให้ตาย

วันหนึ่ง ฉันเห็นท่าฝึกฝ่าหลุนกงท่าที่ห้าตอนยกมืออยู่ใต้คาง บนป้ายไวนิล ฉันคิดว่านั่งสมาธิท่านี้ คงไม่หลับแน่ ฉันเห็นผู้ฝึกมาที่สนาม แต่ก็ไม่กล้าเข้าไป แล้วก็ประหลาดมากที่จู่ๆ ขาของฉันก็เดินเข้าไปหาผู้ฝึกคนนั้นเอง ฉันเข้าใจว่าเป็นความเมตตาของท่านอาจารย์ที่ช่วยให้ฉันได้เข้าไปพบผู้ฝึก ฉันจึงได้เรียนฝึกท่าทั้งห้า และได้หนังสือ "จ้วนฝ่าหลุน" ไปอ่าน ผู้ฝึกมาช่วยสอนเป็นประจำทุกวันไม่ขาดเลย

หลังจากฝึกได้ 1 เดือน ฉันก็เริ่มกินอาหารได้มากขึ้น แม้จะแน่นท้อง แต่ก็เป็นชั่วเวลาไม่นาน ลมพิษที่เคยขึ้นบ่อยๆ เป็นแล้วก็หายเร็วขึ้น ฉันควบคุมตัวเองได้มากขึ้น
ฉันไม่ชอบอ่านหนังสือเลย แต่พอได้อ่าน "จ้วนฝ่าหลุน"แล้วก็ได้ คำตอบหลายอย่างที่หามานาน ใจฉันสงบลง เข้าใจชีวิตมากขึ้น และรู้ว่าฉันต้องมีหลักธรรม ความจริง ความเมตตา ความอดทน ส่องสว่างนำทางชีวิตต่อไป

เมื่อฉันฝึกมาได้ 3 เดือน ฉันก็เริ่มเข้าร่วมช่วยงานการยืนยันความถูกต้องให้ฝ่า ออกไปเผยแพร่ฝ่าหลุนกง ฉันพบกับความขัดแย้งต่าง ๆ กับเพื่อนร่วมงาน ได้มองเห็นจิตยึดติดของตัวเอง เข้าใจว่าจะจัดการมันได้อย่างไร และเข้าใจว่าร่างกายฉันจะดีขึ้นได้ก็ต้องสัมพันธ์กับการยกระดับจิตใจ อาการที่เคยเป็นต่าง ๆ ก็ค่อย ๆ ลดลง จนทุกวันนี้ร่างกายและจิตใจแข็งแรงเข้มแข็งขึ้นมาก
กราบขอบพระคุณท่านอาจารย์ ที่เมตตามอบสิ่งล้ำค่าที่สุดนี้ให้ฉัน ฉันจะทนุถนอมโอกาสนี้ให้ดี และเดินตามท่านอาจารย์กลับบ้านที่แท้จริง



Comments