Ιστορίες από τον Βουδισμό
Ένας γιόγκι είπε κάποτε στους μαθητές του:
«Στα νιάτα μου, πήγαινα συχνά μόνος μου στη λίμνη και διαλογιζόμουν. Είχα ένα μικρό σκάφος και μπορούσα να πλέω και να σκέφτομαι για ώρες. Μια φορά τα ξημερώματα, καθώς η νύχτα γινόταν σιγά σιγά πρωί, έκλεισα τα μάτια για να διαλογιστώ.
Ξαφνικά, μια βάρκα χτύπησε τη δική μου, διαλύοντας την πρωινή αρμονία.
Πόσο με θύμωσε αυτό!
Ήμουν έτοιμος να βρίσω τον ιδιοκτήτη του σκάφους, αλλά όταν άνοιξα τα μάτια μου είδα ότι η βάρκα ήταν άδεια. Δεν είχα πού να ξεσπάσω το θυμό μου. Έτσι, απλά έκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να βρω ξανά την αρμονία μέσα μου.
Όταν ανέτειλε ο ήλιος, είχα ξαναβρεί τη γαλήνη μου. Μια άδεια βάρκα έγινε δάσκαλός μου. Από τότε, όταν κάποιος προσπαθεί να με προσβάλει, λέω στον εαυτό μου:
«Και αυτό το σκάφος είναι επίσης άδειο.»


