หนูชื่อแพรว อายุ 10 ปี เรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ 5 หนูได้รู้จักฝ่าหลุนต้าฝ่า ในปี 2559 ก่อนที่หนูจะได้ฝ่า หนูมักจะไปวัดกับคุณแม่เป็นประจำ ตอนอายุได้ 6 ขวบ หนูได้บวชชี อยู่วัดกับคุณแม่ และมักจะได้ไปนอนที่วัดบ่อยๆ จนกระทั่งคุณแม่ได้รู้จักฝ่าหลุนต้าฝ่า หนูก็ไม่ได้ไปวัดอีกเลย คุณพ่อและคุณแม่อธิบายเกี่ยวกับฝ่าหลุนต้าฝ่าให้หนูฟัง และให้หนูอ่านหนังสือจ้วนฝ่าหลุน หนูเป็นคนชอบอ่านหนังสือมาก คุณแม่ให้อ่านหนังสือ จ้วนฝ่าหลุน หนูก็อ่านจนจบ หนูได้อ่านหนังสือจิ่วผิง (เก้าบทวิจารณ์พรรคคอมมิวนิสต์) จบก่อนคุณแม่ เมื่อได้อ่านแล้วรู้สึกถึงความโหดร้ายน่ากลัวมาก
ในช่วงเวลาก่อนที่หนูจะได้รู้จักต้าฝ่า หนูมีนิสัยชอบโกรธ ขี้หงุดหงิด โมโหง่าย บางครั้งเมื่ออยู่ที่โรงเรียน หนูมักจะถูกล้อ และหนูก็จะไม่ยอม จะตอบโต้กลับ เพราะก่อนหน้านี้หนูมักถูกเพื่อนแกล้งอยู่เสมอ ช่วงเวลาที่หนูเรียนอยู่ชั้น ประถม 1 เรียนหนังสือไม่รู้เรื่อง อ่านหนังสือไม่ออก คิดเลขไม่เป็น เป็นคนที่เรียนรู้และเข้าใจอะไรช้ามาก คุณครูก็จะดุบ้างเพราะเรียนตามเพื่อนไม่ทัน นั่งเหม่อลอยไปวันๆ คุณครูพยายามอธิบาย แต่อย่างไรหนูก็ยังไม่เข้าใจ หนูพยายามตั้งใจเพิ่มมากขึ้น แต่รู้สึกว่าการเรียนเป็นเรื่องยากมาก เพราะหนูเรียน English Programe ต้องเรียนทุกวิชาเป็นภาษาอังกฤษ หนูรู้สึกว่าไม่ชอบเรียนเกี่ยวกับด้านภาษามากๆ ผลการเรียนในเทอมแรกๆหนูยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ในช่วงเวลาที่คุณแม่ของหนูได้ต้าฝ่า คุณแม่บอกให้หนูฝึก5ท่า และอ่านหนังสือ หนูได้ไปช่วยคุณแม่แจกเอกสารที่สนามหลวง และที่ต่างๆ ในช่วงเวลานั้นหนูรู้สึกว่าการเรียนเริ่มสนุกขึ้น มีความรู้สึกว่าหนูอยากเรียนมากๆ ทั้งๆที่เมื่อก่อนมีความคิดว่าการเรียนเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก แต่หนูก็ก้าวข้ามมาได้ ก่อนหน้านี้หนูไม่ชอบเรียนวิชาเกี่ยวกับด้านภาษามากๆ แต่อยู่ดีๆ ก็สามารถสอบวิชาด้านภาษาได้คะแนนเยอะมากที่สุดในห้อง จนครูแปลกใจมาก จากที่เป็นเด็กไม่ค่อยรู้เรื่อง อยู่ๆก็เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
หนูเชื่อว่าคุณพ่อและคุณแม่เลือกเส้นทางที่ถูกต้อง แล้ว และหนูก็บำเพ็ญตามพ่อกับแม่ โดยที่ช่วงแรกยังไม่ค่อยเข้าใจว่าฝ่าหลุนต้าฝ่าคืออะไร เพียงแต่รู้ว่าเป็นสิ่งดี แม่มักจะบอกเสมอว่า หากเราเจอเหตุการณ์อะไรที่เดือดร้อน ให้ท่องฝ่าหลุนต้าฝ่าดี เจิน ซั่น เหยิ่นดี และหนูก็ทำตามที่แม่บอกทุกครั้ง และ ในบางครั้ง หนูก็ใช้ตอนที่ทำข้อสอบไม่ได้บ้าง เพราะบางครั้งตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเลือกข้อไหนดี หนูก็จะท่อง ฝ่าหลุนต้าฝ่าดี เจินซั่นเหยิ่นดี และหนูก็จะนึกคำตอบออก และตัดสินใจได้ถูกเสมอ
วันหนึ่ง มีเหตุการณ์ที่หนูถูกชำระร่างกาย มีอาการ ไข้ขึ้น ตัวร้อน ท้องเสีย ปวดหัว มาก ซึ่งเป็นวันสอบ หนูมึนและปวดหัวมาก คิดว่าน่าจะสอบตกแน่ๆ เพราะร่างกายตอนนั้นทรมานมาก มึนและปวดหัวพยายามรีบทำข้อสอบทำให้เสร็จ และแม่ก็รออยู่หน้าห้องสอบเพื่อรอรับกลับบ้านในทันที แต่ผลสอบออกมา หนูทำคะแนนสอบได้อันดับ 3 ของห้อง ทำให้หนูเชื่อมั่นว่าต้าฝ่า และอาจารย์ช่วยหนูจริงๆ
เมื่อครั้งที่จะได้ไปดูเสินยวิ่นที่ไต้หวันครั้งแรก ซึ่งตรงกับวันสอบ หนูคุยกับคุณแม่ว่าจะทำอย่างไรดี แม่ตอบว่า ให้เลือกไปเสินยวิ่น ให้เลือกฝ่าเป็นอันดับหนึ่ง ยังไงถ้าหนูได้ฝ่าแล้ว สอบตกแม่จะไม่ว่าอะไร ยังไงค่อยกลับมาสอบ หนูก็เลือกที่จะไปตามที่แม่บอก เมื่อกลับจากเสินยวิ่น ก็กลับมาสอบ ผลปรากฏว่าคะแนนวิชาที่กลับมาสอบ ได้เต็มทุกวิชา จนทำให้คุณครูสงสัยอีกเช่นเคย ในปีนั้นหนูเรียนแบบสบายๆ ไม่เครียด สอบได้ที่ 2ของห้อง หนูมักจะเอาเอกสารอธิบายความจริงไปแจกเพื่อนๆ และคุณครู ที่โรงเรียนมีครูสอนภาษาจีน หนูจะเอาเอกสารภาษาจีนไปให้คุณครูอ่าน เวลาโรงเรียนมีกิจกรรม หนูจะเอาเอกสารอธิบายความจริง และดอกบัวไปแจก คุณครูและเพื่อนๆนักเรียน ในโรงเรียน
แม้หนูจะเป็นเด็ก แม่บอกว่าหนูก็ต้องบำเพ็ญขจัดจิตยึดติดออกเหมือนผู้ใหญ่เช่นกัน ช่วงนี้การเริ่มเรียนยากขึ้น แม่จึงให้ไปเรียนวิชาคณิตศาสตร์เสริม หนูไม่ค่อยเข้าใจวิชาคณิตศาสตร์ และคุณครูดุมาก มักจะใช้คำด่าด้วยภาษาที่รุนแรง ทำให้เครียดมาก กดดันทุกครั้งที่ต้องเดินเข้าไปในห้องเรียน กลับมาบ้านก็มานั่งร้องไห้ บางครั้งตอบคำถามผิด ครูก็จะไล่ออกไปนอกห้อง และด่าหนูแรง หนูอายมาก จนไม่อยากไปเรียนพิเศษอีกเลย หนูตัดสินใจบอกแม่และพ่อว่าไม่อยากไปเรียนอีกแล้ว คุณพ่อกับคุณแม่บอกว่า จำได้ไหม อาจารย์หลี่สอน ว่าให้กลับมาดูที่ใจตัวเอง ว่าเกิดจิตอะไรขึ้น หนูมีจิตหวาดกลัว หนูจะต้องอดทนกับการเสียดสี ถากถาง ต้องขจัดจิตหวาดกลัวและจิตอื่นๆที่ไม่ดีเกิดขึ้นออกไป เพื่อที่จะยกระดับ หนูก็ทำตาม หนูพยายามขจัดความกลัวออกไป นับตั้งแต่นั้นคุณครูก็ไม่เคยด่าหนูอีกเลย หนูดีใจมาก และเรียนเข้าใจมากขึ้น
ที่โรงเรียนหนูก็จะโดนบททดสอบจากเพื่อนๆบ้าง หนูได้เก็บเงินซื้อดินสอกดแท่งใหม่ เพื่อนคนหนึ่งที่อยู่ห้องเดียวกัน เดินมาหักดินสอแท่งใหม่ของหนู และบอกว่า ต่อไปอย่าซื้อดินสอเหมือนเขาอีก เพื่อนๆในห้องทุกคนเห็นเหตุการณ์ หนูก็บอกเพื่อนที่หักดินสอหนูว่า เราขอโทษ ต่อไปเราจะไม่ซื้อเหมือนเธออีก ซึ่งตอนนั้นในใจหนูไม่ได้โกรธเขา เลย แต่เพื่อนๆในห้องกลับไม่เห็นด้วย แต่หนูก็บอกว่าไม่เป็นไร และกลับมาบ้านก็เล่าให้คุณพ่อคุณแม่ฟัง ซึ่งคุณพ่อและคุณแม่ก็บอกว่าหนูทำถูกต้องแล้ว
วันหนึ่งหนูฝันว่า หนูนั่งรถไฟมาจากที่ใดสักที่หนึ่งซึ่งไกล และสูงมากๆ ลงมาทำอะไรบางอย่าง คล้ายๆกับมาเที่ยวชมเมือง คนในรถไฟต่างยิ้มแย้ม จิตใจดี แต่เมื่อมาถึงจุดหมาย เมืองที่เราลงมา มีขยะกองเต็มไปหมด รู้สึกว่าเป็นเมืองที่สกปรกมากๆ บางเวลาอากาศก็ร้อนมาก บางเวลาก็หนาวมากจนทนไม่ไหว ไม่มีความสุขเลย ในใจคิดแต่อยากจะกลับบ้านแล้ว ในฝันหนูจำได้ว่า อยู่ที่สถานีรถไฟกับคุณพ่อ คุณแม่และน้องชาย รอรถไฟจะกลับบ้าน ระหว่างรอ หนูขอคุณพ่อและคุณแม่ไปซื้อขนม กับน้องชาย แต่ระหว่างเดินออกไป หนูได้ยินเสียงประกาศจากสถานีรถไฟดังขึ้น เพื่อเรียกให้ผู้โดยสารรีบขึ้นรถไฟ เสียงประกาศบอกว่าให้รีบขึ้นรถไฟ รถขบวนสุดท้ายที่จะพาท่านกลับบ้านกำลังจะออกแล้ว หนูและน้องชายวิ่งสุดชีวิต บางครั้งก็สะดุดหกล้ม หนูและน้องชายก็วิ่งล้มลุกคลุกคลาน จนขึ้นรถไฟทัน คุณแม่และคุณพ่อรออยู่บนรถไฟแล้ว หนูและน้องชายขึ้นมาบนรถไฟ ประตูก็ปิดทันที หนูเห็นผู้ชายแก่นั่งอยู่บนรถไฟใส่ชุดสีขาว นั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอพวกเราอยู่ หนูเห็นหนังสือพิมพ์เขียนพาดหัวว่า ฝ่าหลุนต้าฝ่า บรรทัดด้านล่างเขียนว่า หมิงฮุ่ย เขาหันมายิ้มให้หนูและครอบครัว รถไฟคันที่หนูนั่ง เป็นสีทองอร่าม สวยงาม หรูหรามากๆ แต่ที่หนูแปลกใจมากคือ ตอนแรกเห็นคนเต็มโบกี้รถไฟ แต่ทำไมตอนนี้เหลือเพียง 5 - 6 คนเอง รางรถไฟคันนี้พาเราขึ้นสูงมากๆ ระหว่างนั้นหนูเหลือบไปเห็นคนที่มาไม่ทันรถไฟ พวกเขาร้องไห้ฟูมฟาย บางคนลงไปนอนดิ้น ร้องไห้ หนูรู้สึกสงสารพวกเขามาก ชายชราชุดขาวคนนั้นก็มองพวกเขาด้วยเช่นกัน จากนั้นฉันก็ตื่นขึ้นมาแล้วรีบเล่าความฝันให้คุณแม่ฟัง
ปัจจุบันนี้ ที่ร้านกาแฟของคุณแม่จะมีผู้ฝึกมาทุกวัน วันหยุดของหนู ก็จะได้ฝึกร่วมกับผู้ฝึกเป็นกลุ่ม และช่วยแจกเอกสารหน้าร้าน เวลาที่หนูแจกเอกสารบางคนก็จะมองแปลกๆ แต่หนูไม่คิดอะไร เพราะหนูคิดว่าหนูได้ทำดีที่สุดแล้ว หากเขามีวาสนาเขาก็จะได้รับ ไม่ต้องยึดติดว่าเขาจะต้องรับทุกคน ก่อนนอนตอนกลางคืนครอบครัวพวกเราก็จะนั่งอ่านฝ่าด้วยกัน จากหลายเหตุการณ์ที่ผ่านมาหนูได้ข้อสรุปแล้วว่า ฝ่าหลุนต้าฝ่า ดีจริงๆ หนูขอกราบขอบคุณอาจารย์ที่เมตตาหนูและครอบครัว ที่ให้หนูได้มีโอกาสได้ฝ่าที่ยิ่งใหญ่ เพื่อจะนำทางให้หนูได้กลับบ้านแท้จริงที่จากมา ขอบคุณค่ะ



Comments