ผู้ฝึก ก. เมื่อพูดแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ได้พูดว่าระยะหลังร่างกายไม่ค่อยสบาย เช่นปวดศีรษะ ศีรษะตึงๆ ไม่มีเรี่ยวแรง หรือไม่ก็เมื่อยเอว เวลาที่อาการรุนแรงถึงกับปวดฟัน จะแก้ไขด้วยความเมตตา ค้นหาสาเหตุที่ตนเองอย่างไรก็ไม่ดีขึ้น รู้สึกทรมานจริงๆ หลังจากฟังเรื่องราวของผู้ฝึก ก. แล้วทำให้นึกถึงคำพูดประโยคหนึ่ง ของผู้ฝึกที่ไม่สามารถข้ามด่านการถูกรบกวน จากภาพลวงของกรรมแห่งโรค และได้เล่าให้เพื่อนผู้ฝึกฟัง ภายหลังออกจากโรงพยาบาลว่า “ฉันรู้สึกขายหน้ามากเลย” ไม่มีใครแสดงความเห็นใจ เขาก็เลยพูดต่อว่า “มันเจ็บจริงๆเลยนะ” ความหมายคืออย่าตำหนิฉันที่ข้ามด่านไม่ได้ เพราะมันเจ็บจริงๆ

ผู้ฝึกที่ข้ามด่านไม่ได้ จากโลกนี้ไปก่อนมีเกิดขึ้นทุกแห่ง ผู้ที่รู้ว่าตัวเองบำเพ็ญไม่ดี และไม่แค้นเคืองอาจารย์นั้นเป็นแบบอย่างที่ดี บางคนกล่าวหาว่าอาจารย์ไม่ยุติธรรม อ้างว่าตัวเองทำอะไรมากมายให้ต้าฝ่า โทษว่าอาจารย์ไม่คุ้มครอง พูดถึงการคุ้มครองของอาจารย์ หลายๆครั้งที่ไปร่วมฟาเจิ้งเนี่ยนให้กับผู้ฝึกที่ถูกรบกวน จากภาพลวงของกรรมแห่งโรค พูดได้ว่ามีทั้งทุกข์และสุข ทุกข์คือปวดใจ ที่เห็นมารโรคร้ายฉกชิงเอาชีวิตของผู้ฝึกจากไป สุขคือดีใจกับผู้ฝึก ที่สามารถทะลวงข้ามด่านนี้ได้จริงๆ พวกเราบำเพ็ญฝ่าเล่มเดียวกัน ทำไมจึงแตกต่างกันเช่นนี้หนา เมื่อนำปัญหานี้มาพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ กับผู้ฝึกที่สามารถทะลวงข้ามด่านมารโรคร้ายได้ ถามเขาว่าทะลวงข้ามมาอย่างไร ผู้ฝึกพูดแนะนำว่า “พูดกันจริงๆ การอาศัยผู้อื่นฟาเจิ้งเนี่ยนนั้นโดยมูลฐานไม่ได้ผล การแก้ไขด้วยความเมตตาก็ยิ่งไม่บังเกิดผล พูดถึงเรื่องอื่นๆ ปัจจุบันฉันเห็นผู้บำเพ็ญไม่มีแบบอย่างจริงๆ สิ่งสำคัญคือตัวเองต้องมีเจิ้งเนี่ยน ฉันอาศัยว่าเชื่ออาจารย์ เชื่อฝ่าเดินข้ามมาด้วยจิตใจที่เด็ดเดี่ยว แก้ไขด้วยความเมตตาหรือ ที่จริงคนในระหว่างบำเพ็ญ ท่านไม่อาจจะแก้ไขอะไรด้วยความเมตตาได้เลย การแก้ไขด้วยความเมตตาอย่างแท้จริงยังคงเป็นอาจารย์ที่ทำให้” ท่านไม่มีจิตใจที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ อาจารย์ก็ทำให้ไม่ได้

ในระหว่างที่ติดต่อกับผู้ฝึกที่มีกรรมแห่งโรค ฉันค้นพบปัญหาหนึ่ง บางคนมักจะคิดถึงความรู้สึกที่เบาสบาย ที่อาจารย์ช่วยชำระร่างกายให้ในระยะแรกที่ศึกษาฝ่า ดังนั้นเวลารู้สึกไม่สบาย จึงมักอยากจะกลับไปสู่สภาวะของความสุขสบาย ที่อาจารย์ปรับร่างกายให้ เขาจึงเร่งศึกษาฝ่า ฝึกพลัง ทำสามเรื่อง แต่ก็เปลี่ยนแปลงไม่มาก ในใจรู้สึกฉงนว่า ทำไมไม่สุขสบายอย่างนั้นแล้วนะ เวลาอาการรุนแรงจะคิด: ใช่หรือไม่ว่าอาจารย์อยู่เมืองนอกมีงานยุ่งมากนะ โดยไม่คิดว่านี่เป็นการแสวงหา “ความสุขสบาย” จึงเร่งศึกษาฝ่า ฝึกพลัง ทำสามเรื่อง เพื่อจะแสวงหา “ความสุขสบาย” ทำสามเรื่องให้มากแล้วจะได้ผลหรือ ถือเอา “สามเรื่อง” เป็นยากิน เอามาเป็นวิธีรักษาโรค

มีบางคนเคยศึกษาฝ่าแล้ว ฝึกพลังแล้ว แต่หลังจาก 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1999 ก็ไม่กล้าฝึกแล้ว ถึงแม้เขาจะกลัวแต่ก็รู้ว่าต้าฝ่าดี เวลาปกติศึกษาฝ่า ฝึกพลังน้อยมาก ร่างกายไม่สบายตลอดมา พอรู้สึกว่าดูเหมือนอาการของโรคกำลังจะมาเยือน ก็รีบอ่านหนังสือศึกษาฝ่า ฝึกสมาธิฝึกพลัง พออาการไม่สบายผ่านพ้นไป เขาก็บอกว่าต้าฝ่าใช้ได้ผล ไม่ต้องกินยาฉีดยาอาการก็หายได้ เขาสำนึกไม่ได้ถึงความเมตตาของอาจารย์ อาจารย์กำลังให้โอกาส แต่ถือต้าฝ่าเป็นร่มคุ้มครองกำบัง

ผู้ฝึกบางคนดูเหมือนยืนหยัดแน่วแน่ ในช่วงเวลาที่ถูกกรรมแห่งโรครบกวนจนอาการสะท้อนออกมารุนแรงมาก และคนในครอบครัวจะนำเขาส่งไปโรงพยาบาล เขาพูดว่า “ตอนนี้ฉันยังพูดได้อยู่ ยังดีๆอยู่ รอให้เห็นว่าฉันพูดไม่ได้ แล้วค่อยส่งไปโรงพยาบาล” ความหมายคืออาจจะไม่กลัวตาย แต่คนในครอบครัวเข้าใจว่าต้าฝ่านำความยุ่งยากมาให้ โดยที่เขาสำนึกไม่ได้ถึงอันตรายของพื้นฐานความคิด ที่แสดงออกมาในคำพูดนี้ หากอิทธิพลเก่าคิด: เขาบอกว่าเมื่อใดที่ขยับตัวไม่ได้ค่อยส่งตัวไปโรงพยาบาล พวกเราลองคิดดู หากเขาขยับตัวไม่ได้จริงๆ ยังจะข้ามด่านนี้ได้หรือ

คนที่ทุกข์ที่สุดคือ ผู้ฝึกซึ่งอุทิศตนทำเพื่อต้าฝ่าไม่น้อยและเป็นโรคมะเร็ง เขาคิดว่าฉันทำงานให้ต้าฝ่าไม่น้อยเลย แม้กระทั่งในช่วงเวลาที่อยู่ในโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาที่เมืองปักกิ่ง ฉันก็ไม่ได้หยุดทำงานให้ต้าฝ่าเลย ระหว่างทางที่หยุดพักข้างทางก็ยังใช้ชอล์กเขียน “ฝ่าหลุนต้าฝ่าดี” บนกำแพง ระหว่างเดินไปบนถนนก็เขียน “เจิน ซั่น เหยิ่น ดี” บริจาคเงินทีละพันหยวน หมื่นหยวนสำหรับทำเอกสารอธิบายความจริง อาจารย์ปล่อยให้ฉันเป็นโรคนี้ได้อย่างไรนะ เขาไม่เข้าใจจริงๆ สุดท้ายเขาพกพาความคับแค้นใจจากโลกมนุษย์ไป ปัจจุบันในหมู่ผู้ฝึกมีคำพูดหนึ่งที่พูดต่อๆ กันว่า “ใครที่ร่างกายไม่สบายให้เร่งค้นหาสาเหตุที่ตนเอง อย่าปล่อยให้อิทธิพลเก่าเจาะช่องว่าง” ถ้าเห็นผู้ฝึกข้าม “ด่าน” ได้ลำบากจริงๆ ให้ช่วยแก้ไขด้วยความเมตตา ณ ที่นี้ฉันไม่ใช่จะพูดว่า การค้นหาสาเหตุที่ตนเอง และการแก้ไขด้วยความเมตตานั้นไม่ถูกต้อง แต่ฉันกำลังคิดว่าจุดประสงค์ของการแก้ไขด้วยความเมตตาคืออะไร ทำไมกลัวว่าอิทธิพลเก่าจะเจาะช่องว่าง ร่างกายไม่สบายแล้วค่อยค้นหาสาเหตุที่ตนเอง จุดประสงค์ของการค้นหาสาเหตุที่ตนเองและการแก้ไขด้วยความเมตตา ก็เพื่อความสุขสบายกระนั้นหรือ อันที่จริงตรวจสอบให้ละเอียดอย่างแท้จริงจะพบว่า ยังคงคิดอยากจะสลัดความรู้สึกไม่สบายทิ้งไปให้เร็วที่สุด บอกว่าเป็นภาพลวง หรือกลัวเป็น “โรคจริงๆ” เพราะมันเจ็บปวดจริงๆนะ ตรวจสอบไปถึงท้ายที่สุดก็ยังคงกลัวตาย ดังนั้นไม่ว่าจะรับรู้และเข้าใจต่อการแก้ไขด้วยความเมตตาอย่างไร การกลัวถูกเจาะช่องว่างให้สูงขึ้นไปอีก จุดประสงค์ยังคงอยากมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย เกี่ยวกับเรื่องผู้บำเพ็ญอยากจะสุขสบาย ทำให้คิดถึงนิทานการบำเพ็ญของสายเต๋าเรื่องหนึ่ง

อาจารย์ท่านหนึ่ง นำพาลูกศิษย์กลุ่มหนึ่งบำเพ็ญเต๋าอยู่บนภูเขาเหลาซาน อาจารย์ให้เมล็ดพันธุ์น้ำเต้าแก่ลูกศิษย์คนละหนึ่งเมล็ด และสอนลูกศิษย์ว่าปลูกอย่างไร ให้ทำตามที่อาจารย์สอน วันข้างหน้าเมื่อเกิดเป็นผลน้ำเต้าก็คือของวิเศษ ต้องการอะไรก็จะมีสิ่งนั้น แต่ทุกวันต้องรดน้ำต้นกล้าน้ำเต้าด้วย “เลือดของนิ้วกลาง” สามหยด ลูกศิษย์คนหนึ่งไปปลดทุกข์ที่หลังเขา พบว่า “น้ำดินแดง” ที่ปัสสาวะของตนรดไปนั้นมีสีเหมือน “เลือดของนิ้วกลาง” เขาเกิดความคิดเฉียบแหลม ขุดเอาดินแดงกลับไปที่อาราม คั้นเป็นน้ำเลือดเตรียมไว้ใช้ ตอนนี้เขามองเห็นศิษย์พี่ หน้าตาดูไม่สบาย ในใจเขารู้สึกดีใจมาก เพราะนิ้วกลางของตัวเองไม่ต้องเจ็บ แต่เพื่อมิให้คนรู้ จึงทำเหมือนคนอื่นคือพันนิ้วกลางเอาไว้ (นี่มีลักษณะคล้ายกับผู้ฝึกที่ร่างกายไม่สบายแล้วแอบกินยาโดยไม่ให้คนรู้) สามปีจากนั้น ของวิเศษงอกก็ออกมาแล้ว อาจารย์สอนวิธีใช้และคำเคล็ดให้ลูกศิษย์ พร้อมกับพูดให้ไปดูว่าของวิเศษของพวกเจ้าเป็นอย่างไร อยากจะเอาอะไรออกมาบ้าง ลูกศิษย์คนใหญ่บอกว่า “อาจารย์ลำบากเพื่อการบำเพ็ญของพวกเรามามากแล้ว ศิษย์อยากจะได้ลูกท้อเซียน เหล้าเซียนเพื่อถวายให้อาจารย์เป็นการคารวะ” พอพูดจบก็ท่องคำเคล็ด พลันได้ยินเสียงกัมปนาทแล้วเห็นนางฟ้าถือถาดส่งลูกท้อเซียนและเหล้าเซียนมา เหล่าศิษย์พากันดีใจอย่างมาก ศิษย์คนกลางพูดขึ้นว่า “ศิษย์อยากจะให้รถเหาะกับอาจารย์ ให้อาจารย์นั่งรถเหาะไปท่องอวกาศ” พอท่องคำเคล็ดจบ พลันเห็นรถทองเทียมด้วยม้าเงินเหาะมาถึงตรงหน้า ทุกคนล้วนแต่ต้องการนำเอาสิ่งที่ดีออกมาถวายอาจารย์ มาถึงตอนนี้ทุกคนต่างนึกถึงศิษย์น้อง ที่อุ้มผลน้ำเต้าใบโตอยู่ ของวิเศษของศิษย์น้องผลใหญ่กว่าพวกเราทั้งหมด ของวิเศษจะต้องดีกว่าของพวกเราเป็นแน่แท้ ณ เวลานี้อาจารย์พูดขึ้นว่า “ศิษย์เอ๋ยถึงทีของเจ้าแล้ว” เขาท่องคำเคล็ดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม พูดว่า “เปิด” เงียบไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่องคำเคล็ดหลายครั้งต่อๆกันก็ไม่เป็นผล เขารู้สึกตื่นเต้นจนหน้าแดงเหงื่อท่วมตัว อาจารย์จึงพูดขึ้นว่า “เจ้าหยุดท่องได้แล้ว เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ ดินแดงหลังภูเขาเจ้าขุดจนเป็นหลุม เพียงเพื่ออยากจะสบายไม่เจ็บปวด เจ้าเลยใช้น้ำดินแดงมาแทนเลือด รู้ไหมว่านิ้วกลางเชื่อมต่อถึงใจหนา อาจารย์สอนพวกเจ้าให้ใช้ความจริงใจบำเพ็ญเต๋า พูดจบอาจารย์ก็พาลูกศิษย์ที่บำเพ็ญสำเร็จเหาะขึ้นสวรรค์ไป ศิษย์ที่เพียงต้องการอยากจะสบายได้แต่อุ้มผลน้ำเต้าใหญ่ พุ่งชนกำแพงด้วยความเสียใจ

ฉันถามตัวเองว่าจิตใจที่อยากจะสุขสบายนี้ กับลูกศิษย์ที่บำเพ็ญเต๋าคนนั้น ที่ใช้น้ำดินแดงมารดของวิเศษแทน “เลือดของนิ้วกลาง” นั้นมีอะไรแตกต่างกัน ผู้บำเพ็ญเต๋าเพียงเพื่อจะสุขสบาย สุดท้ายต้องร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตา ได้แต่พุ่งชนกำแพง ในขณะที่เป้าหมายของฉัน คือบรรทุกสรรพชีวิตเต็มพิกัดติดตามอาจารย์กลับไป

เวลานี้ฉันเข้าใจแล้ว ส่งหนึ่งความคิดจากก้นบึ้งในใจ ออกไปบอกเจ้ากรรมนายเวรของฉัน ไม่ว่าชาติก่อนฉันจะติดค้างอะไรไว้ ต่อให้เป็นชีวิตฉันก็จะชำระคืนให้ แต่เวลานี้ฉันเป็นศิษย์ของอาจารย์หลี่ หงจื้อ ท่านต้องการอะไร ต้องบอกกับอาจารย์ฉันก่อน อาจารย์บอกให้ฉันชำระคืนสิ่งใดฉันก็จะคืนสิ่งนั้น ฉันจะปฏิบัติตามที่อาจารย์จัดวางให้ ต่อให้ต้องชำระคืนชีวิตไป ศิษย์ก็จะไม่รู้สึกคับแค้นใจ ณ นาทีที่ใจของฉันสงบนิ่งมั่นคง ความไม่สบายทั้งหมดในร่างกายก็สงบราบเรียบ ฉันน้ำตาไหล เพิ่งจะเข้าใจได้อย่างแท้จริงถึง “บำเพ็ญอยู่ที่ตัว พลังอยู่ที่อาจารย์” (“จ้วนฝ่าหลุน”)