ระหว่างขั้นตอนของการบำเพ็ญ บางครั้งฉันจะเห็นกำแพง ประตู รถยนต์ ต้นไม้และอื่นๆ พูดทักทาย พูดคุยกับฉัน เวลาไปแจกเอกสารอธิบายความจริง บางครั้งประตูหรือรถยนต์จะขอเอกสารอธิบายความจริงกับฉัน ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจว่า “สรรพสิ่งมีจิตวิญญาณ เป็นความจริงไม่ใช่เรื่องเท็จ!”

ปี 2009 ฉันอยู่ที่บ้านผู้ฝึกคนหนึ่ง เห็นดอกไม้ที่เธอปลูก รู้สึกสนใจกล้วยไม้เล็กกระถางหนึ่งเป็นพิเศษ ผู้ฝึกชี้ไปที่กระถางกล้วยไม้ใหญ่กระถางหนึ่ง แล้วพูดกับฉันว่า:“เธอดู กล้วยไม้ใหญ่กระถางนี้ ออกดอกอยู่เรื่อยๆ กระถางเล็กเคยออกดอกครั้งเดียว แล้วก็ไม่ออกอีกเลย โมโหจนไม่ยอมโตเลย” ฉันมองดูก็เห็นว่ากล้วยไม้ใหญ่ออกดอกบานสะพรั่ง กิ่งก้านแผ่ขยาย กล้วยไม้เล็กอยู่ในท่าทีที่ไม่พอใจ ปากมุ่ย ใจจดใจจ่ออยู่ในท่าทีที่โกรธ ไม่มีกะจิตกะใจที่จะออกดอก พูดอีกทีถึงแม้จะออกดอก ดอกก็ไม่โตเท่าดอกของกล้วยไม้ใหญ่ แล้วยังถูกกล้วยไม้ใหญ่หัวเราะเยาะ วันๆกล้วยไม้เล็กก็เอาแต่กลัดกลุ้ม ปิดกั้นตัวเอง ไม่ออกดอก มันรู้ว่าฉันชอบมัน ก็เลยฝืนกระตุ้นจิตใจขึ้นมามองดูฉัน เหมือนเด็กที่รู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้รับความยุติธรรม ฉันไม่ชอบปลูกดอกไม้ แต่ฉันอยากได้กล้วยไม้เล็กกระถางนี้จริงๆ

ปี 2010 ผู้ฝึกย้ายบ้าน คิดจะทิ้งดอกไม้เหล่านั้นให้กับคนที่เช่าบ้านต่อ ฉันไปช่วยเธอขนย้ายสิ่งของ กล้วยไม้ใหญ่ที่ริมหน้าต่างพูดกับฉัน “ท่านเอาฉันไปด้วยเถอะ” ดอกไม้กระถางอื่นๆ ก็พูดเช่นกัน

อย่างนี้ฉันรู้ว่า พวกมันไม่อยากจะอยู่กับคนธรรมดาสามัญ แต่ฉันเป็นคนที่ไม่ชอบปลูกต้นไม้ จึงไม่ได้เอ่ยปาก แต่ในใจกลับอยากจะได้กล้วยไม้เล็กกระถางนั้น เมื่อบอกผู้ฝึกเธอจึงให้กล้วยไม้เล็กแก่ฉัน

มีครั้งหนึ่งทำงานอยู่ที่บ้าน ฉันชำเลืองดูกล้วยไม้เล็ก ทำให้คิดถึงคำพูดของกล้วยไม้ใหญ่ ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินกล้วยไม้เล็กพูด

“ท่านอย่าไปเอามันมานะ มันกะล่อนและมีเล่ห์เหลี่ยม ข้าไม่ชอบมัน” ฉันตะลึงไปชั่วขณะ ที่แท้ระหว่างดอกไม้ด้วยกันก็มีความขัดแย้ง หลายวันผ่านไป ฉันมองเห็นจิตวิญญาณของดอกไม้ที่ซ่อนแฝงอยู่ หลังจากนั้นหนึ่งเดือน ฉันจึงได้รู้ว่ามันเคยเป็นสาวใช้คนหนึ่ง เมื่อตอนที่ฉันเป็นพระโพธิสัตว์ซาแยว่อยู่บนสวรรค์ มีชื่อว่าจิ้งแยว่เหลียน มันเวียนมาเกิดในโลก และได้ผูกวาสนากับฉันหลายครั้งในประวัติศาสตร์ ในช่วงธรรมะปลายที่ต้าฝ่าถ่ายทอดอย่างกว้างไกลในวันนี้ มันไม่ได้มาเกิดในร่างคน จึงมาพบกับฉันในรูปแบบชนิดนี้ ทำให้ฉันเข้าใจว่าทำไมพอฉันเห็น ฉันจึงชอบมันมาก

นับจากนั้นเป็นต้นมา จากที่มักจะลืมรดน้ำต้นไม้เสมอ ฉันต้องคอยเตือนตัวเอง ไม่ให้ลืมรดน้ำให้กล้วยไม้เล็ก จิ้งแยว่เหลี่ยน(กล้วยไม้เล็ก)อิจฉาลูกสาวของฉันมาก มีอยู่ครั้งหนึ่งขณะที่ลูกสาวฉันกำลังท่องฝ่าอยู่ สายตาของเหล่าเทพบนสวรรค์พากันรวมศูนย์มาที่ห้องของลูกสาวฉัน เหล่าเทพพากันตั้งใจฟัง พร้อมกับส่งเสียงชื่นชม เทพจี้หมิงพูดว่า “เด็กคนนี้ท่องได้ดีจริงๆ” เทพอีกองค์หนึ่งเฟ่ยแยพูดว่า “แม่ของเด็กดูจะเกียจคร้านสักหน่อย” ฉันจึงรีบทบทวนตัวเอง พร้อมกับพูดเรื่องนี้กับลูกสาว จิ้งแยว่เหลียนได้ยินแล้ว ทั้งรู้สึกยินดีให้กับเจ้านาย แต่ก็รู้สึกเสียใจที่ตัวเองไม่ได้เกิดมาในร่างคน ไม่สามารถได้ฝ่า ไตร่ตรองไปมา รู้สึกว่า มีปณิธาณที่สำคัญมากที่ยังไม่บรรลุเป็นจริง จึงร่ำไห้เสียใจเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน ระบบชีพจรของกล้วยไม้เล็กกระทบกระเทือนอย่างหนัก ก็เหมือนความรู้สึกของคน ที่เศร้าเสียใจปิ่มว่าจะขาดใจตาย ทูตดอกกระบองเพชรเห็นกล้วยไม้เล็กเป็นเช่นนั้น รู้สึกเห็นใจมาก จึงรายงานเรื่องขึ้นไปที่วังบุบผาบนสวรรค์ เทพแห่งร้อยบุบผา รับรู้ถึงจิตที่แสวงหาฝ่าของจิ้งแยว่เหลียน แต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้

ความเศร้าโศกเสียใจของจิ้งแยว่เหลียน สั่นกระเทือนไปถึงสวรรค์ สวรรค์ส่งเทพเอ้อหลางเสินลงมาตรวจสอบเรื่องราว หลังจากตรวจสอบแล้ว เทพเอ้อหลางเสินรายงานไปยังสวรรค์ ซึ่งยังความประหลาดใจแก่เหล่าเทพว่า เหตุใดพลังความโศกเศร้าของดอกไม้เล็กๆนี้ จึงสามารถทะลวงขึ้นไปบนสวรรค์ได้หนา เมื่อตรวจสอบการเวียนมาเกิดของดอกกล้วยไม้นี้ จึงรู้ต้นสายปลายเหตุ ในรัชสมัยถัง กล้วยไม้เล็กเคยไปเกิดเป็นภรรยาน้อยของขุนทหารหลัวเฉิง ในรัชสมัยหมิงตอนต้นเคยไปเกิดเป็นหนิงชูฟ้ง น้องสาวของหนิงชูฟาง ซึ่งเป็นภรรยาของขุนพลเอกหลานอวี้ ในต้นราชวงศ์ชิงเคยไปเกิดเป็นลูกสาวของจักรพรรดิ์คังซี ซึ่งเสียชีวิตจากการเป็นไข้เนื่องจากออกหัดเมื่ออายุ 4 ขวบ พร้อมกับตรวจสอบพบว่า จิ้งแยว่เหลียนควรจะได้ฝ่าในช่วงธรรมะปลาย ดังนั้นสวรรค์จึงเรียกประชุมเหล่าเทพบุบผา เทพผู้ดูแลการเวียนไปเกิด เพื่อจัดวางให้จิ้งแยว่เหลียนไปเกิดใหม่

ความโศกเศร้าของจิ้งแยว่เหลียนในครั้งนี้ ทำให้ระบบชีพจรของกล้วยไม้เล็กกระเทือนจนขาดในที่สุด ปรากฎออกมาในหมู่คน คือความเย็นจัดของฤดูหนาว ทำให้กล้วยไม้เล็กหนาวจนแข็งตายอยู่บนระเบียง ฉันคุกเข่าตรงหน้ากระถางดอกไม้ รู้สึกใจหาย กล้วยไม้เล็กพูดกับฉันว่า “มีฉิงมากเหลือเกิน” ฉัน ทบทวนตัวเอง ใช่ ฉิงที่มีต่อกล้วยไม้เล็กนั้น มากเหลือเกินจริงๆ ผู้บำเพ็ญเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร

วันที่ 12 พฤษภาคมในปีนี้ ฉันรู้ว่ากล้วยไม้เล็ก ได้กลับชาติมาเกิดเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ย่าของเธอเป็นศิษย์ต้าฝ่าที่ก้าวหน้า ปัจจุบันการจะมาเกิดในครอบครัวศิษย์ต้าฝ่านั้น เป็นเรื่องที่ยากมาก ศิษย์ต้าฝ่าที่ก้าวหน้า บำเพ็ญได้ดีนั้นต้องบำเพ็ญกามารมณ์ทิ้งไป ต้องทำตามข้อกำหนดของอาจารย์ คือการทำสามเรื่องให้ครบ (ศึกษาฝ่า, ฟาเจิ้งเนี่ยนหรือการส่งความคิดถูกต้อง และอธิบายความจริงเกี่ยวกับการประทุษร้ายผู้ฝึกฝ่าหลุนกง) คนที่บำเพ็ญไม่ค่อยก้าวหน้า ลุ่มหลงอยู่ในหมู่คน ถ้าไปเกิดเป็นชีวิตของเขาตรงนั้น ก็สองจิตสองใจ การที่จะสามารถไปเกิดในครอบครัว ของศิษย์ต้าฝ่าที่ก้าวหน้า ต้องมีบุญวาสนาที่ใหญ่มากทีเดียว นอกจากนี้ สงครามใหญ่ระหว่างเทพและมาร กำลังจะจบลงแล้ว เวลาไม่คอยคน จิ้งแยว่เหลียนโชคดีมากๆ นี่ก็สัมพันธ์กับความมุ่งมาดปรารถนาของเธอในช่วงเวลาเจิ้งฝ่า ด้านที่เข้าใจของกล้วยไม้เล็กก็รู้ ว่าการเป็นศิษย์ต้าฝ่านั้น ช่างโชคดีเหลือเกิน

กล้วยไม้เล็กถูกกล้วยไม้ใหญ่รังแก และกดขี่เป็นเวลาแปดปี ในประวัติศาสตร์ก็มีความอาฆาตแค้นอยู่เดิม

กล้วยไม้เล็ก เคยเกิดเป็นนางกำนัลในวัง ในสมัยของหมิงเซียนจง ชื่อว่านางซูไฉ่เอ๋อ อายุ 32 ปีก็ออกจากวัง แต่งไปเป็นเมียน้อยของตาเฒ่าอู๋ฉ่วงวัย 50 ปี มีลูกสาวชื่ออู๋ฟ่ง นางไฉ่เอ๋อมีอุปนิสัยใจกว้างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ รู้หนังสือ รู้มารยาท เป็นที่รักของสามี เมียหลวงคือนางหวังไฉ่ผิง อิจฉานางเป็นอย่างยิ่ง นางหวังไฉ่ผิงมีลูกชายสองคน ซึ่งก็ไม่พอใจ และกลั่นแกล้งเมียน้อยของพ่ออยู่เนืองๆ เมื่อเมียน้อยมีครรภ์อีก หมอดูทำนายว่า เมียน้อยจะคลอดลูกชายและมีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ ตาเฒ่าอู๋ฉ่วงฟังแล้วดีใจยิ่งนัก จึงสั่งห้องครัวให้ทำอาหารดีๆให้เมียน้อยรับประทาน เมียหลวงอิจฉายิ่งนัก พร่ำบ่นให้ลูกชายคนโตชื่ออู๋ปินและลูกชายคนรองชื่ออู๋ผู่ฟังว่า “ต่อไปจะมีคนมาแบ่งสมบัติเพิ่มขึ้นอีกคน พวกเจ้าจะได้ ไม่กี่มากน้อยเป็นแน่” อู๋ผู่เป็นคนซื่อสัตย์สุจริต ฟังแล้วไม่พูดว่าอะไร อู๋ปินเป็นคนอวดดีชอบเอาชนะ กลัวว่าน้องชายต่างมารดาเกิดมาแล้ว ตัวเองจะได้สมบัติน้อย จึงเกิดความคิดชั่วร้าย ด้วยการใส่ยาทำแท้งและยาพิษลงในอาหาร เพื่อจะให้นางไฉ่เอ๋อตายไปอย่างช้าๆ โดยคาดไม่ถึงว่า เมียหลวงจะไปที่ห้องนางไฉ่เอ๋อ และพูดจาเสียดสี นางไฉ่เอ๋อจึงรีบนำอาหารที่ห้องครัวส่งมา ให้เมียหลวงรับประทาน เมียหลวงก็ไม่เกรงใจเอามารับประทาน นางไฉ่เอ๋อไม่อยากอาหาร ให้คนรับใช้นำอาหารที่เหลือ ส่งไปที่ห้องเมียหลวง

ตกค่ำเมียหลวงปวดท้อง อู๋ปินมาดูแม่ถามแม่ว่า รับประทานอะไรเข้าไป ภรรยาหลวงชี้ไปที่อาหาร อู๋ปินตกใจรีบคุกเข่าต่อหน้ามารดา เมียหลวงก็เข้าใจเรื่องราวในทันที จับมือลูกชายแล้วบอกลูกว่าอย่าพูดออกไป และไม่ต้องไปหาเรื่องนางไฉ่เอ๋อ ความลับจะได้ไม่เปิดเผย บอกให้ลูกชายคนโตรีบกลับไปที่ห้องตัวเอง ภรรยาหลวงปวดท้อง ทั้งอาเจียนทั้งถ่ายท้อง จิตใจทั้งโกรธทั้งเคียดแค้น ทรมานเป็นเวลาหนึ่งคืน พลังชีวิตบอบช้ำ และเสียชีวิตไปครึ่งเดือนหลังจากนั้น นางไฉ่เอ๋อตกใจมาก ตาเฒ่าอู๋ฉ่วงตรวจสอบเรื่องราวอย่างลับๆ หลังตรวจสอบจนรู้เรื่องแล้วจึงคิดว่า “เรื่องน่าอับอายในบ้านไม่อาจจะให้คน ภายนอกล่วงรู้ได้” จึงให้เงินทองลูกชายคนโตอู๋ปินไปค้าขายกับเพื่อนในที่ห่างไกล และซื้อที่นาหนึ่งร้อยไร่ ให้ลูกชายคนรองอู๋ผู่ไปทำมาหาเลี้ยงชีพ ส่วนตัวเองอยู่กับนางไฉ่เอ๋อแม่ลูก

นางไฉ่เอ๋อปกตินั้น รักและสงสารแม้กระทั่งดอกไม้ใบหญ้า แม้ว่าตัวเองไม่ได้ฆ่านางหวังไฉ่ผิง แต่นางกลับต้องตายไปเพราะตัวเอง จึงรู้สึกหดหู่ใจ ที่ครอบครัวช่างมีสภาพเหมือนอยู่ในวัง จิตใจไม่สามารถสงบลงได้ จึงไปวัดสวดมนต์อธิษฐาน ขอให้เมียหลวงไปสู่สุคติ

ครึ่งปีให้หลัง นางฝันเห็นเมียหลวงมาพูดว่า “น้องสาว ฉันจะไปเกิดแล้ว อู๋ปินเป็นศัตรูคู่แค้นของฉันในชาติก่อน ฉันได้ชำระหนี้กรรมหมดแล้ว เธอกับฉันอยู่ด้วยกันเป็นเวลาแปดปี เธอได้รับความรักและการทะนุถนอม ส่วนฉันได้รับแต่ความเหงาและถูกทอดทิ้ง ต่อไปหากมีวาสนา เจ้าต้องติดตามเป็นเพื่อนฉันเป็นเวลาแปดปี” นางไฉ่เอ๋อรีบตอบรับโดยไม่รอช้า พร้อมกับสาบานตามคำขอของเมียหลวง หลังจากตื่นขึ้นมาจึงเล่าความฝันให้สามีฟัง สามีถอนหายใจพูดว่า “เช่นนั้นต่อไปเจ้าก็ติดตามไปเป็นเพื่อนนางแปดปีก็แล้วกัน” ในช่วงเวลาธรรมะปลาย เมียหลวงและนางไฉ่เอ๋อ ต่างเวียนมาเกิดเป็นกล้วยไม้ใหญ่และกล้วยไม้เล็ก แปดปีมานี้กล้วยไม้เล็กถูกกล้วยไม้ใหญ่ พูดจาเสียดสีต่างๆนานา ที่แท้นางถูกพันธนาการ ด้วยเพราะความเคียดแค้นแต่ชาติปางก่อน

กล้วยไม้เล็กยังเคยเวียนไปเกิดเป็นต้นอัลมอนด์เป็นเวลาร้อยยี่สิบปี ไปเกิดเป็นก้อนหินบนกำแพงแดงสามร้อยปี ก่อนจะเสื่อมสลายไปเนื่องจากดินฟ้าอากาศ เกิดเป็นชาวสวรรค์ห้าร้อยปี เกิดเป็นต้นเหล็ก(ชื่อพุ่มไม้ที่เขียวขจีตลอดปี)เจ็ดร้อยปี ยังเคยเกิดเป็นราชางูที่มณฑลหยูนหนานร้อยยี่สิบปี เกิดเป็นหมูป่าและถูกไล่ล่าจากนายพราน ยังเคยเกิดเป็นนกยูงและชีวิตอื่นๆอีกมากมาย

จุดประสงค์ที่เขียนเรื่องนี้ออกมา หนึ่งคือ ต้องการจะเตือนศิษย์ต้าฝ่า ให้เห็นคุณค่า ของโอกาสแห่งวาสนาของการบำเพ็ญ การได้มาเกิดในร่างคนนั้นยากลำบาก การได้ต้าฝ่านั้น ต้องประสบความทุกข์ยากนานับปการ จึงจะสามารถได้มา ซึ่งเกียรติภูมิอันยิ่งใหญ่ในจักรวาล สองคือ หวังว่าผู้ฝึกเก่าจะสั่งสอนบุตรธิดาให้ดี พยายามนำพาพวกเขาให้ได้ฝ่า พวกเขาและพวกเธอ ไม่ใช่มาเพื่อจะเป็นลูกหลาน หรือญาติมิตรของท่าน แต่มาเพื่อจะมาบำเพ็ญ มาเพื่อจะได้ต้าฝ่า อย่าได้ทำให้เขาผิดหวัง ที่พวกเขาได้ฝากความหวังไว้กับท่าน ในเวลานั้น ที่พวกเขาเลือกมาเกิดในครอบครัวของท่าน