วันนี้ฉันได้ค้นพบว่าจิตยึดติดที่ทำให้ตนเองไม่ก้าวหน้า ก็คือความพอใจในสภาพปัจจุบัน

โดยหลักคือปรากฏออกมาเป็นเช่นนี้ การที่ต้องทำสามเรื่องฉันก็ปฏิบัติทุกวัน แต่กำหนดต่อตัวเองไม่สูงพอ กระทั่งบางเวลาทำเป็นในเชิงสัญญลักษณ์ ศึกษาฝ่าแต่ใจเข้าไม่ถึง (ใจลอย) ไม่เห็นความสำคัญ ฝึกพลังก็ฝึกแต่ฝึกไม่ครบ ทำเหมือนเป็นเรื่องไม่สำคัญ เรื่องการอธิบายความเป็นจริง ก็ทำแบบไม่จริงจัง ทำสามวัน หยุดสองวัน ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็ไม่ได้สนใจ ไม่คิดจะหาวิธีที่จะทะลวงออกไปอีกก้าว การฟาเจิ้งเนี่ยนก็ทำไปตามหน้าที่ แต่เมื่อพลาดเวลาไปก็ไม่สนใจจะทำชดเชย โดยเฉพาะการฟาเจิ้งเนี่ยนที่ท้องถิ่นกำหนดเป็นพิเศษ ก็ไม่ได้ตั้งใจทำ อย่างนี้เป็นต้น ที่กล่าวมาข้างต้น เบื้องหลังนั้น ล้วนมีแต่จิตที่พอใจในสภาพปัจจุบัน ก็คือพอใจต่อสภาพของตนเอง ที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกว่าสามารถจะอธิบายได้ ในหมู่เพื่อนผู้ฝึกด้วยกัน ถึงแม้ไม่อาจจะเทียบกันคนที่บำเพ็ญก้าวหน้ามากกว่า แต่หากไปเปรียบเทียบกับคนที่ด้อยกว่าแล้ว ก็ถือว่าดีกว่ามาก เป็นอย่างนี้ หากเดินถึงจุดสุดท้ายก็ยังนับว่าไม่เลว

เนื่องจากฉันมีจิตที่พอใจ ในสภาพปัจจุบัน สภาพการบำเพ็ญจึงปรากฏออกมาว่าย่ำอยู่กับที่เป็นส่วนใหญ่ แต่การบำเพ็ญที่ก้าวหน้าอย่างองอาจกลับเป็นส่วนน้อย มีจิตยึดติดไม่น้อย ที่ฉันไม่สามารถขจัดทิ้งไปด้วยเจตนารมณ์ที่แน่วแน่ รากบัวขาดก็ยังเหลือใย บำเพ็ญอย่างอืดอาดยืดยาด จะด้วยรู้สึกตัวหรือไม่รู้สึกตัว ก็เอาไป เปรียบเทียบกับตัวเอง เมื่อก่อนเอาการบำเพ็ญของตนเองไปเปรียบกับเพื่อนผู้ฝึกข้างตัว แม้กระทั่งเอาไปเปรียบกับคนธรรมดาสามัญ แต่ไม่ได้ดูว่าตัวเอง จะตามทันวิถีของการเจิ้งฝ่าได้หรือไม่ หรือดูว่าตัวเองนั้นล้าหลังมากเพียงไร จากเพื่อนผู้บำเพ็ญที่ก้าวหน้าอย่างแท้จริง และไม่ได้คิดหาวิธีที่จะตามให้ทัน หรือใช้ฝ่ามาประเมินว่า ตนเองนั้นสอดคล้องกับข้อกำหนดของฝ่า ณ ระดับชั้นที่ต่างกันหรือไม่

อาจารย์ต้องการให้พวกเรา “ยิ่งสุดท้ายยิ่งก้าวหน้า” แต่ตนเองชอบที่จะย่ำอยู่กับที่ เมื่อวิถีของการเจิ้งฝ่าดำเนินใกล้สู่ช่วงสุดท้าย ข้อกำหนดก็ยิ่งสูง ข้อกำหนดก็ยิ่งเข้มงวด แต่ตนเองกลับพอใจ ในสภาพปัจจุบัน ไม่คิดที่จะก้าวหน้า หากเป็นอย่างนี้นานๆไป ก็มีแต่จะต้องเสียใจในภายหลัง

แหล่งที่มา http://www.zhengjian.org/zj/articles/2011/5/3/74119.html