สวัสดีท่านอาจารย์ที่เคารพ สวัสดีเพื่อนผู้บำเพ็ญทุกท่าน
ฉันและแม่เดินเข้าสู่ต้าฝ่าพร้อมกันในปี 1996 รู้สึกเป็นเกียรติและโชคดีอย่างยิ่งที่สามารถเติบโตอยู่ท่ามกลางต้าฝ่าตั้งแต่เด็ก ระหว่างการบำเพ็ญในยี่สิบปีมานี้ ฉันรับรู้อย่างลึกซึ้งที่อาจารย์คอยคุ้มครองอย่างมีเมตตามาตลอดทาง
ก่อนเดินทางออกนอกประเทศจีน ฉันเคยฝันครั้งหนึ่ง ฝันถึงการศึกษาฝ่าเป็นกลุ่มครั้งหนึ่ง ได้พบกับผู้ฝึกยุวชนสองคน ฉันถามพวกเขาชื่ออะไร เด็กชายบอกว่า “ผมชื่อจื้อหยาน(ธรรมชาติ)” เด็กหญิงบอกว่า “หนูชื่อเออหยาน(เป็นตามนั้น)” หลังจากตื่นขึ้นมา ฉันรับรู้(อู้)หลักธรรม นี่อาจารย์บอกเป็นนัยแก่ฉัน ทุกเรื่องราวต้องให้เป็นไปตามธรรมชาติ (จื้อหยานเออหยาน) หนทางการบำเพ็ญในต่างประเทศของฉัน อาจารย์จัดวางให้ไว้ก่อนนานแล้ว ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องห่วงกังวล
และแล้ว ทันทีที่ได้มาถึงสหรัฐฯ ดินแดนแห่งเสรีภาพ เรื่องมหัศจรรย์ที่สุดก็ได้เกิดขึ้น ครอบครัวที่ทางโรงเรียนได้จัดให้ฉันพัก เป็นบ้านของเพื่อนผู้บำเพ็ญท่านหนึ่ง ฉันและเพื่อนผู้บำเพ็ญกอดกันและร่ำไห้ซึ่งเป็นภาพที่ฉันไม่อาจจะลืมได้ตลอดชีวิต หากไม่ใช่อาจารย์จัดวางไว้ โลกนี้จะมีเรื่องอะไรที่ประจวบเหมาะอย่างนี้เล่า ยิ่งทำให้ฉันเชื่ออย่างแน่วแน่ว่าอาจารย์อยู่ข้างกายฉัน คอยดูแลฉันอยู่ตลอดเวลา
ระหว่างขั้นตอนของการติดโปสเตอร์ ขจัดทิ้งจิตหวาดกลัวในการขับรถบนไฮเวย์
ในการส่งเสริมการขายเสินยวิ่นต้องเดินทางไปที่ห่างไกล เพราะไม่มีรถยนต์ ทุกครั้งได้แต่อาศัยเพื่อนผู้บำเพ็ญรับส่ง ซึ่งเป็นการรบกวนผู้อื่น ในเวลาเดียวกันการเข้าร่วมกิจกรรมยืนยันความถูกต้องของฝ่าก็มีขีดจำกัด ในที่สุดด้วยความช่วยเหลือของเพื่อนผู้บำเพ็ญ ฉันได้ซื้อรถยนต์ ในครึ่งปีแรกที่เริ่มขับรถยนต์ ฉันได้แต่ไปขายตั๋วที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านเท่านั้น เพราะฉันมีจิตหวาดกลัวที่อธิบายไม่ถูก ต่อการขับรถทางไฮเวย์ สุดท้ายจิตหวาดกลัวชนิดนี้ได้พัฒนาถึงจุดที่ทำให้คนมีอาการผมตั้ง จำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งขณะอยู่บนไฮเวย์หมายเลข 90 ระยะทางเพียงสั้นๆ 10 นาที เท้าที่เหยียบคันเร่งอยู่นั้น ทันใดนั้นเกิดมีอาการขาสั่นโดยไม่รู้ตัว ฉันอยากให้ตนเองมีความสามารถเหมือนกับเพื่อนผู้เพ็ญอื่นๆ ที่สามารถขับรถบนไฮเวย์แบบไปโลดปล่อยโปร่ง
โอกาสช่างเหมาะเจาะ เดือนมีนาคมปีนี้ ฉันได้เข้าร่วมทีมงานติดโปสเตอร์สุดสัปดาห์ของ Vermont เพื่อนผู้บำเพ็ญหลายท่านที่ขับรถล้วนมีประสบการณ์การขับรถมาโชคโชน พวกเขาให้ฉันเป็นคนขับ พร้อมกับแนะนำฉันเกี่ยวกับ ประสบการณ์การขับรถทางไกล ภายใต้การแนะนำของพวกเขา ฉันขับไปได้หนึ่งชั่วโมง แล้วขับต่อไปจนถึงชั่วโมงครึ่ง แล้วเพิ่มขึ้นเป็นสองชั่วโมง
ในที่สุดเมื่อถึงวันที่เสินยวิ่นเปิดการแสดงที่ เบอร์ลิงตั้น พวกเราท่อง [หงอิ๋น] ตลอดทาง พอถึงครึ่งทางเจอกับพายุฝน เพื่อนผู้บำเพ็ญพูดว่า “ฝนตกจะเป็นอุปสรรคให้สรรพชีวิตมาดูการแสดงหรือไม่หนอ” เวลานั้นฉันมีเจิ้งเนี่ยนเต็มเปี่ยม ตอบว่า “ไม่หรอก ฝนต้องหยุดตก” พอใกล้จะถึง เบอร์ลิงตั้น ฝนก็เบาลงๆ สุดท้ายปาฏิหาริย์ก็ปรากฏ บนท้องฟ้าสว่างไสว รุ้งห้าสีและดวงอาทิตย์เจิดจ้าสวยงาม ถึงตอนนี้เพื่อนผู้บำเพ็ญพูดกับฉันว่า “ดูเธอ ตอนนี้ไม่เพียงสามารถจะขับรถด้วยมือเดียว ยังสามารถพูดคุยกับพวกเราในเวลาเดียวกัน ฉันมองดูตัวเอง มือฉันไม่กำพวงมาลัยรถจนแน่นอีกแล้ว ในจิตใจก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย ณ นาทีนั้นความคิดเปิดโล่งในฉับพลัน ฉันรับรู้ได้จริงๆ ว่าเป็นท่านอาจารย์ที่เมตตาช่วยขจัดจิตหวาดกลัวของฉันทิ้งไป ทำให้ฉันเลื่อนระดับขึ้นสู่เขตแดนใหม่ ทันใดนั้นฉันก็สำนึกได้ ถึงสาเหตุที่ทำให้ฉันหวาดกลัวการขับรถทางไฮเวย์ มาเป็นเวลานาน ซึ่งไม่ใช่เพราะฉันยังขับรถไม่ชำนาญ และก็ไม่ใช่เพราะฉันมีประสบการณ์น้อย แต่เป็นเพราะฉันไม่เชื่อมั่นในตนเอง และไม่มีเจิ้งเนี่ยนเพียงพอ และฉันรู้ว่าความเชื่อมั่นและเจิ้งเนี่ยนนั้นล้วนมีแหล่งที่มาจากต้าฝ่า ตัวฉันในอดีต ไม่ถูกต้องเที่ยงตรง ดั่งที่อาจารย์ได้กล่าวไว้ในเรื่องราวหนึ่ง “คนสายตาสั้นคนหนึ่งหลังจากบำเพ็ญแล้วสายตาปรับเป็นปกติแล้ว แต่ก็ยังคงใส่คอนแทคเลนส์อยู่เช่นเดิม”
หลังจากการแสดงเสินยวิ่นสิ้นสุดลงในเดือนพฤษภาคม พวกเราก็เริ่มกิจกรรมส่งเสริมการแสดงวงดุริยางค์ที่จะเริ่มในเดือนตุลาคม ณ ตอนนี้ฉันมีความพร้อมสำหรับการขับรถทางไฮเวย์ หลายเดือนมานี้ฉันได้ขับไปถึงทางใต้สุดของ เคพโคท และทางเหนือสุดของ นิวบูรี่ พอร์ท มองย้อนกลับไปฉันรู้ว่าทุกสิ่งล้วนแต่เป็นอาจารย์ที่จัดวางให้ อาจารย์ได้มองเห็นที่ฉันมีใจที่จะยืนยันความถูกต้องของฝ่า จึงได้จัดให้เพื่อนผู้บำเพ็ญหลายๆท่านมาช่วยฉันศิษย์ที่ใจไม่สู้ให้มาฝึกฝนกับฉันล่วงหน้า และวันนี้ทุกครั้งที่อยู่บนไฮเวย์ มุ่งหน้าสู่จุดหมายของการขายตั๋ว(การแสดง) ในใจฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกสำนึกในบุญคุณและขอบคุณท่านอาจาย์จากเบื้องลึกของจิตใจ และขอบคุณเหล่าเพื่อนผู้บำเพ็ญที่สนับสนุนและเชื่อมั่นในตัวฉัน
บำเพ็ญซินซิ่งระหว่างขั้นตอนของการขายตั๋ว (การแสดง)
บำเพ็ญจิตบ่มนิสัย
ฉันก็เหมือนกับคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ที่พูดเร็ว ตื่นเต้นหุนหันพลันแล่นง่าย ขาดความอดทน อารมณ์ค่อนข้างรีบร้อน และอุปนิสัยเหล่านี้ก็จะแสดงออกมาเด่นชัดในขั้นตอนของการขายตั๋ว เมื่อไรที่มีสรรพชีวิตแวะมาที่จุดจำหน่ายตั๋วของเรา ฉันก็จะพยายามเอาเรื่องเกี่ยวกับเสินยวิ่นทั้งหมดที่รู้บอกเล่าให้กับคนๆ นั้นฟัง แต่โดยมาก ผู้คนที่แวะผ่านมาก็มีสภาพจิตที่รีบร้อน เมื่อได้ฟังคำพูดที่รีบๆร้อนๆ ก็ยิ่งทำให้พวกเขาวุ่นวายใจ พอฟังจบก็เดินจากไป
เพื่อนผู้บำเพ็ญที่จัดให้ขายตั๋วอยู่ ณ จุดเดียวกับฉันนั้นเป็นคนที่สุขุมเป็นผู้ใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นการพูดจาหรือทำงาน ล้วนมีลำดับขั้นตอนในมุมมองฉัน ฉันเคยคิด เออ คนที่เชื่องช้าอย่างนี้จะสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไรในสังคมที่เร่งรีบอย่างนี้ จะสามารถหาลูกค้าได้อย่างไร แต่ความเป็นจริงก็ได้ประจักษ์แก่ฉันว่าความคิดของฉันผิด ฉันสังเกตุเห็นเพื่อนผู้บำเพ็ญอาวุโสท่านหนึ่ง มีสภาพจิตสงบและสุขุม การพูดจาอ่อนโยน ไม่ว่าผู้ฟังจะอยู่ในอาการรีบร้อนอย่างไร หลังจากฟังเธออธิบายอย่างช้าๆ เนิบๆ ผู้ฟังก็สงบจิตลงมาฟังคำบอกเล่า ตรงนี้ทำให้ฉันนึกถึงสาระสำคัญของท่าเคลื่อนไหวพลังกง ที่อาจารย์กล่าวไว้ว่า “ท่าเคลื่อนไหวต้องเบา ช้า และกลมกลืน” เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ฉันสำนึกได้ว่านี่เป็นสิ่งที่ฉันขาด ต้องเป็นอาจารยที่จัดให้เพื่อนผู้บำเพ็ญท่านนี้มาอยู่ข้างตัวฉัน ให้ฉันมองเห็นความบกพร่องของตนเอง เพื่อจะได้แก้ไขให้ถูกต้อง จากนั้นฉันก็พยายามพูดให้ช้าลง อดทนฟังปัญหาของฝ่ายตรงข้าม พูดคุยกับพวกเขาอย่างจริงใจ
พยายามบำเพ็ญจิตที่แสวงหาผลลัพธ์ทิ้งไป
อาจารย์ได้กล่าวไว้ใน [หงอิ๋น] บทกลอนเรื่อง ‘อยู่ในเต๋า’ “ทำแต่ไม่แสวงหา อยู่ในเต๋าเสมอ” แต่นี่เป็นเรื่องที่ทำได้ยากมาก และก็เป็นทิศทางที่ฉันพยายามทำมาเป็นเวลานาน ในการขายตั๋ว สิ่งที่ปรากฏออกมาก็คือจิตของฉันดวงนั้นที่แสวงหาผลลัพธ์รุนแรงมาก ขายได้ก็ดีอกดีใจ ขายไม่ได้ก็ไม่สบายใจ ขายตั๋วได้มากก็รู้สึกว่าประสบความสำเร็จมาก รู้สึกว่าวันนั้นไปไม่เสียเวลาเปล่า ขายตั๋วได้น้อยหงอยเหงาเศร้าซึม รู้สึกว่าวันนั้นเสียเวลาเปล่า
จนกระทั่งเมื่อเดือนพฤษภาคมปีนี้ที่ฝ่าฮุ่ยนิวยอร์ก อาจารย์ได้ตอบคำถามผู้ฝึกรายหนึ่ง เกี่ยวกับการอธิบายความจริง ณ จุดท่องเที่ยวซึ่งทำให้ฉันได้คิด อาจารย์กล่าวว่า “อาจารย์รู้สึกว่าจุดท่องเที่ยวของพวกท่าน ไม่ใช่เพื่อจุดประสงค์สำหรับการทุ่ยตั่ง ทุ่ยตุ้ย การลาออกจากสามองค์กรพรรค พวกท่านต้องจำไว้ แต่เพื่อจุดประสงค์สำหรับการอธิบายความจริงช่วยเหลือคน” ณ เวลานั้นในใจเกิดการสั่นสะเทือน ใช่นะ จุดขายตั๋วของเราเช่นเดียวกัน ก็เพื่อจุดประสงค์สำหรับการอธิบายความจริงช่วยเหลือคน การขายตั๋วเพียงแต่เป็นรูปแบบภายนอก ที่จริงคืออาศัยรูปแบบการขายตั๋วเพื่อช่วยเหลือสรรพชีวิต ขอเพียงแต่ให้มีสภาพจิตที่บริสุทธิ์ เรียกด้านที่เข้าใจของสรรพชิวิตให้ตื่น ถึงแม้พวกเขาไม่ซื้อตั๋วการแสดง ณ จุดจำหน่ายตั๋ว พวกเขาก็ได้ผูกโอกาสแห่งวาสนาที่ได้รับการช่วยเหลือแล้ว
ช่วงที่กิจกรรมของเราที่ไพล์เมาท์ ใกล้จะจบลง มีสองสามีภรรยาวัยหนุ่มสาวคู่หนึ่งผ่านมา หลังจากพวกเขาได้ลองฟังวงดุริยางค์แล้วรู้สึกชอบมาก กำลังจะซื้อตั๋วชมการแสดง แต่เพราะเวลาว่างไม่ตรงกับเวลาการแสดง ไม่สามารถชมการแสดงได้ ถ้าเป็นช่วงก่อนในสถานการณ์อย่างนี้ ฉันจะรู้สึกว่า เออพวกเขาไม่ซื้อตั๋วก็ไม่อยากจะเสวนากับพวกเขาอีก แต่ครั้งนี้ พอพวกเขาจะเดินจากไป ฉันเห็นสีหน้าพวกเขาแสดงออกซึ่งความเลื่อมใสต่อเสินยวิ่นและรู้สึกเสียดาย ที่ไม่อาจชมการแสดงได้ นั่นคือ ด้านที่เข้าใจของพวกเขาหวังอยากจะได้รับการช่วยเหลือ และหน้าที่ของพวกเรามิใช่ต้องบอกพวกเขาหรอกหรือ โอกาสที่ท่านรอคอยการช่วยเหลือได้มาถึงตรงหน้าแล้ว ฉันปล่อยวางจิตได้และเสีย ไม่ยึดติดว่าพวกเขาจะซื้อตั๋วหรือไม่ ฉันเอาแผ่นพับปีกลายของเสินยวิ่นออกมาแนะนำพวกเขา พร้อมกับเอา ไอแพด เปิดตัวอย่างการแสดงให้ดู ภายใต้การช่วยอีกแรงของเพื่อนผู้บำเพ็ญ พวกเขาก็ได้ซื้อตั๋วเสินยวิ่นสำหรับปีหน้าสองใบ ราคาใบละ 105 เหรียญ ทันใดนั้นฉับรับรู้ถึงฝ่าที่อาจาย์กล่าว “การยกระดับที่แท้จริงคือละวาง แต่ไม่ใช่ได้รับ”[2] (<ฝ่าหลุนต้าฝ่า บรรยายธรรม ณ พื้นที่ต่างๆ ๒> บรรยายธรรม ณ ที่ประชุมฝ่าฮุ่ย ฟิลาเดลเฟีย สหรัฐอเมริกา ปี 2002)
บทส่งท้าย: หันกลับดูการบำเพ็ญและประสบการณ์การยืนยันความถูกต้องของฝ่าตลอดสามปีกว่ามานี้ ที่อยู่นอกประเทศจีน ไม่มีสิ่งใดบังเอิญ ทุกสิ่งล้วนจัดวางอย่างเป็นลำดับขั้นตอนโดยอาจารย์ หวังว่าพวกเราต่างจะสามารถเดินบนหนทางช่วงที่เหลืออยู่ของการบำเพ็ญ และยืนยันความถูกต้องของฝ่าที่อาจารย์จัดวางไว้ให้ดี
ขอบคุณท่านอาจารย์
ขอบคุณเพื่อนผู้บำเพ็ญทุกท่าน



Comments