Έξω από το κατάστημα για κατοικίδια, κρεμόταν μία πινακίδα που έγραφε: “Πωλούνται κουτάβια”.
Ένα μικρό αγόρι μπήκε στο κατάστημα και ρώτησε πόσο κόστιζε ένα κουτάβι.
-30 ευρώ, απάντησε ο καταστηματάρχης.
-Δυστυχώς, έχω μόνο δύο ευρώ, είπε το αγόρι, βγάζοντας λίγα κέρματα από την τσέπη του. Θα μπορούσα, τουλάχιστον, να δω τα κουτάβια, σας παρακαλώ;
Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και ένευσε καταφατικά. Σφύριξε δυνατά και μία σκυλίτσα έκανε την εμφάνισή της, ακολουθούμενη από πέντε κουταβάκια. Το ένα από αυτά κούτσαινε, με αποτέλεσμα να μένει λίγο πιο πίσω από τα άλλα.
-Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει; ρώτησε το αγόρι.
Ο καταστηματάρχης τού εξήγησε πως το κουτάβι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στον γοφό και πως θα έμενε έτσι σε όλη του τη ζωή.
Ο μικρός ενθουσιάστηκε, ακούγοντας αυτά τα λόγια.
-Θέλω να το αγοράσω, φώναξε με αποφασιστικότητα.
Ο άντρας γέλασε.
-Δεν νομίζω ότι θέλεις πραγματικά αυτό το κουτάβι. Αλλά αν επιμένεις, μπορώ να σου το χαρίσω.
Ο μικρός ήταν περήφανος και απάντησε ότι προτιμούσε να το αγοράσει, έστω και με ευκολίες, και ότι θα έκανε τα αδύνατα δυνατά για να τον ξεπληρώσει, δίνοντας ένα ποσό κάθε μήνα.
Ο άντρας ξαναγέλασε και του είπε:
-Το κουτάβι αυτό θα σου είναι άχρηστο, ξέρεις… Ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου, όπως τα άλλα σκυλιά.
Τότε, ο μικρός σήκωσε το ένα μπατζάκι του πανταλονιού του και έδειξε το αριστερό του πόδι, το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό σίδερο.
-Όπως βλέπετε, ούτε εγώ μπορώ θα μπορώ να τρέχω και να παίζω μαζί του. Αλλά θα καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον.
Ο άντρας δάγκωσε τα χείλη του, μην ξέροντας τι να πει. Τελικά, χαμογέλασε και είπε:
-Εύχομαι όλα τα κουτάβια να βρουν κάποτε έναν φίλο σαν εσένα…


