Coba bawa ini tadi, teh.
Cepat.
Langsung dihajarnya.
Oh, banyak.
Kenapa sapilnya?
Udah. Udah seko.
Uy, besar.
Hadungan.
Hei, pucuk es krim.
Kenapa kau tidur pucuk es krim?
Mau kemana, mbak?
Dadah.
Hai, guys.
Hari ini kami berada di sungai Kalbar.
Alhamdulillah, ya.
Nih.
Yang mana lala tuh?
Yang ini lala.
Serang.
Serang lala.
Ini lala. Yang ini pijing.
Cikap tuh yang mana?
Bolu.
Kenapa dia macam gitu kan tuh?
Ini banyak yang mencepat dapat.
Mana dia?
Ini dia. Nah, tau.
Nah, ini apa nih?
Nah, Is.
Ini?
Lala.
Ketuyung.
Diambil kagak?
Diambil.
Nah, lala.
Wih, sekampung langsung.
Lala, sekampung.
Ya Allah Tuhan.
Lala, lala.
Enak, pucuk.
Kami mau habiskan sini dulu.
Nah, lala semua.
Is.
Lala, bos. Lala.
Lala, lala.
Enak carinya.
Masya Allah.
Bos, besar, bos.
Tidak muat tangan mamah tuh, Pak.
Lihatlah, masih muat tangannya.
Seking kebanyakan.
Ya Allah.
Permatannya.
Tidak basah, mamah.
Terasa, mamah, dia di kakinya.
Ada yang kosong.
Merindukan umak kalau macam ini.
Lihat dia sini.
Angkat, angkat.
Lihat, ya.
Sudah banyak.
Ini ada yang warna hijau.
Lagi muda.
Oh, itu lagi muda.
Asal ulun lala dalam mandatuh halus, kamu.
Aduh.
Astaga, ulun tendang-tendang, mamah.
Berarti dari tadi.
Kamu bawa ini tadi, teh.
Yang dulu jarang.
Sudah banyak.
Mantap.
Berapa tahun ulun sih pernah melihat lala besar ini?
Setahun.
Setahun apa lala ini?
Lebih dari umur Pai.
Macam kerikil di dalam air.
Banyak.
Umak.
Mak, sini.
Banyak.
Sini, umak.
Ya lah.
Besar-besar.
Campurnya, mamah, Nila.
Ada ikan gak, teh?
Kami sih campur.
Lala kiji.
Ada ikan.
Nah, ikan bakut.
Ini bakut, teh.
Bakut halus.
Bakut langka.
Ikan langka.
Ikan bakut.
Mahal, nih.
Lala-lala seperahu khusus lala.
Khusus lala.
Mari merapat.
Sampai menggigil.
Penuh cuy.
Gile.
Anen.
Ada gotilnya tengah langka.
Sekali.
Langsung dihajarnya.
Tengah situ, rupanya.
Mantap.
Mantap pokoknya.
Enak, ma.
Apa enak?
Adungan, bay.
Adungan.
Adungan, rupanya.
Mantap.
Matarikannya macam itu.
Adungan lagi, Am.
Makan ulat.
Nah, itu dia tuh.
Kalo enak.
Kumpulan, tuh.
Oh, banyak.
Ikan apa? Sapil, lah.
Ambil, lah.
Sapil.
Oh, macam itu.
Kumpulan gitu.
Anak bawung?
Ciknya santok apa?
Makan khusus.
Lalanya di mana, Johan?
Di khusus.
Yang terbaru tuh bawa, kan?
Enggak, kok.
Nasi kok.
Oh, coy.
Aku makan nasi dulu, Be.
Nah, makan banget.
Nasi, Kak.
Garam peksin.
Gila, ya.
Hacar, berarti.
Gak manis.
Enggak pedes, kan, Is?
Enggak.
Gigis, Mas.
Wah, ini pada keuntungannya.
Bener, basah pedas.
Ini.
Nyaman.
Makan, deh, Mas.
Ini makanan kampung.
Ibaratnya, Is.
Nyaman.
Asam apa namanya, tuh?
Asam pahuk.
Pahuk?
Asik, Mas.
Asik.
Daulun ini, Pak.
Asam.
Aku coba, Ab.
Ini samanjang.
Orangnya samanjang.
Asam, ya?
Asam.
Aduh, ganteng, Be.
Banyak.
Semuanya.
Coba ini.
Cangkut, ya?
Ikan ini.
Ikan sisik.
Semuanya.
Pasir.
Pasir, lho?
Oh, iya.
Oh, lho, pokoknya.
Ternyata ada ikan.
Ada.
Ada seko.
Wih, besar.
Adungan.
Ada adungan.
Kena.
Adungan macam semalam.
Masuk, Mas.
Samanjang, nih.
Ada seko.
Masuk, Mas.
Oh, iya.
Oh, apa tuh?
Tau mana.
Ribuan, ikan ini.
Isinya pahit banget, ikan ini.
Bentar, di bawah sana, lho.
Pat terus adungan ini.
Belidak ini masukkan juga?
Jangan.
Kok diingat, ya?
Kok kuat?
Ada dua.
Seko di belakang.
Ini, nih, adungannya.
Ini punya siapa?
Punya siapa?
Enggak.
Punya bunda di situ.
Dalam gede.
Dapet.
Ini selambau.
Nih, ring.
Bagi-bagi, Pak.
Nah.
Daham ring.
Jangan ngapa-ngapain.
Minta ambilkan kipas, lho.
Kipas?
Iya.
Kenapa dikipas?
Ini si anak.
Seko makan panas.
Makan jauh di bawah.
Kita coba.
Nah, lauk.
Belum.
Belum?
Belum.
Buah apa?
Nama itu?
Rum pipi.
Lain.
Buah apa nama itu, Nek?
Lenca.
Lain terung pipit, lah.
Lain.
Ini nyaman ini.
Sama mepahitnya dengan terung pipit.
Ih, terung pipit mana dapet di laut.