HEINRICH HEINE - AUS ALTEN MÄRCHEN WINKT ES II

Dichtung von Heinrich Heine aus: Buch der Lieder ersch. 1827 /
Rezitation: Hanns Zischler /
Anmerkung: Die Kunst des schönen Gebens wird in unserer Zeit immer seltener, in demselben Maße, wie die Kunst des plumpen Nehmens, des rohen Zugreifens täglich allgemeiner gedeiht. (H.Heine)

Aus alten Märchen winkt es
Hervor mit weißer Hand,
Da singt es und da klingt es
Von einem Zauberland;

Wo bunte Blumen blühen
Im gold'nen Abendlicht,
Und lieblich duftend glühen,
Mit bräutlichem Gesicht;

Und grüne Bäume singen
Uralte Melodei'n,
Die Lüfte heimlich klingen,
Und Vögel schmettern drein;

Und Nebelbilder steigen
Wohl aus der Erd' hervor,
Und tanzen luft'gen Reigen
Im wunderlichen Chor;

Und blaue Funken brennen
An jedem Blatt und Reis,
Und rote Lichter rennen
Im irren, wirren Kreis;

Und laute Quellen brechen
Aus wildem Marmorstein.
Und seltsam in den Bächen
Strahlt fort der Widerschein.

Ach, könnt' ich dorthin kommen,
Und dort mein Herz erfreu'n,
Und aller Qual entnommen,
Und frei und selig sein!

Ach! jenes Land der Wonne,
Das seh' ich oft im Traum,
Doch kommt die Morgensonne,
Zerfließt's wie eitel Schaum.
***
(Übersetzungen leicht verändert)
Uit oude sprookjes wenkt het
Naar ons met witte hand,
Daar zingt het en daar klinkt het,
Daar lokt een toverland;

Waar bonte bloemen bloeien
In gouden avondlicht
En lieflijk geurend gloeien
Mooi als een bruidsgezicht;

En groene bomen zingen
Een oeroud repertoire,
De winden hoor je swingen
En vogels kwett'ren daar;

En nevelbeelden, vluchtig,
Ontstijgen fraai de aard
En dansen zwevend, luchtig,
In koor, gerijd, gepaard;

Aan blad en twijg en pennen
Een blauwe vlam ontvonkt,
En rode lichtjes rennen
Daar wild en warrig rond;

En luide bronnen breken
Uit wilde marmersteen,
En vreemd glanst in de beken
De weerschijn, hel, sereen.

Ach, kon ik daar maar komen,
Mijn hart ontdoen van pijn,
Aan alle leed ontnomen
Daar vrij en vrolijk zijn!

Dat land, zo vol genoegen,
Dat zie 'k vaak in een droom,
Maar komt de zon, die vroege,
't Vervliegt als een fantoom.
***
From old fairy tales beckons
To me a white hand,
Where there is a singing and sounding
Of a magical land,

Where multicolored flowers bloom
In golden twilight,
And glow lovely and fragrant
With their bridal visage,

And where green trees sing
Primeval melodies;
Where breezes sound secretly,
And birds warble,

And mist-figures rise
From the earth
And dance airy round-dances
In an odd chorus,

And blue sparks burn
On every leaf and twig,
And red lights run
In a mad, chaotic circle,

And loud springs break
Out of wild marble stone,
And in the streams--oddly--
Shine forth the reflections.

Ah! If I could enter there
And indulge my heart
And give up my agony
And be free and holy!

Ah! This is the land of bliss
That I see so often in a dream,
But when the morning sun comes,
It melts like mere froth.
***
Des anciens contes, me fait signe
Une blanche main,
Des chants et des mélodies s'élèvent
D'un pays enchanté ;

Là des fleurs multicolores s'épanouissent
Dans la lumière dorée du soir,
Et resplendissent, odorantes et charmantes
Avec leur visage de fiancée ;

Et les arbres verts chantent
Des mélodies immémoriales,
Les zéphirs furtifs bruissent,
Et les oiseaux y volettent ;

Et des images nébuleuses s'élèvent,
Émergeant de la terre,
Et dansent une ronde aérienne
Sur un chœur fantasque ;

Et des étincelles bleues scintillent
Sur chaque feuille et chaque rameau,
Et des lumières rouges courent
En cercles fous et confus ;

Et des sources sonores déferlent
Jaillissant du marbre brut.
Et dans les ruisseaux persistent
D'étranges reflets.

Ah, puissé-je aller là-bas,
Et y réjouir là-bas mon cœur,
Et puiser à toutes les sources,
Et être libre et bienheureux !

Ah, ce pays du bonheur
Je le vois souvent en rêve,
Mais le soleil du matin,
Le dissipe comme une vaine écume.
***
מהאגדות הישנות צץ לו
עם יד לבנה
שם נשמע הצליל והזמר
של ארץ פלאים;

שבה פרחים ססגוניים פורחים
באור שקיעה זהבהב,
ומדיפים ריח ניחוח הם לוהטים
עם פני כלה,

ועצים ירוקים שרים
מנגינות עתיקות
וצפרירים נשמעים בסוד,
וציפורים מצטרפות בציוץ;

וחזיונות ערפל
עולים ממעבה האדמה
ורוקדים מחולות
אווריריים במקהלה מוזרה;

וניצוצות כחולים בוערים
על כל עלה וזר
ואורות אדומים רצים
ומערבולת מטורפת;

ומעיינות רועשים פורצים
מתוך אבן שיש פראית,
ובאורח פלא בנהרות זורחת
ההשתקפות.

אח, לו יכולתי להגיע לשם
ושם לשמח את לבי,
ולפרוק את כל הסבל,
ולהיות חופשי ומאושר.

אח, ארץ-אושר זו,
אני מרבה לראותה בחלומי,
אך רק יאיר הבוקר,
מתמוסס הכל כמו קצף.

Siehe auch hier: https://de.wikipedia.org/wiki/Heinrich_Heine
https://www.duesseldorf.de/heineinstitut/ueber-heine/heine-in-duesseldorf.html
https://www.rheinische-geschichte.lvr.de/Persoenlichkeiten/heinrich-heine/DE-2086/lido/57c82947cc8189.90141056
https://de.wikipedia.org/wiki/Hanns_Zischler