ความลับสู่ความสุขอันยิ่งใหญ่

คนโบราณได้ฝากคำกล่าวนี้ไว้กับคนรุ่นหลังว่า “ความสุขอันสูงสุดคือการทำความดี” เรื่องราวต่อไปนี้แสดงให้เห็นว่าผู้ทำความดีจะพบเจอกับความรุ่งเรืองได้
อย่างไร ในขณะที่ผู้ที่เห็นแก่ตัวจะตกตํ่า ตามที่เฉียนหยง ผู้เขียน ‘สวนแห่งเต๋า’ ในสมัยราชวงศ์ชิง การทำความดีก็เหมือนการสะสมความมั่งคั่งที่จะถูกสั่งสมไว้เป็นระยะเวลา
นาน

เฉิน จงลั่ว เปิดสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกครั้ง
ในสมัยราชวงศ์ชิง มีนักวิชาการคนหนึ่งในเขตเถาหยวนชื่อ เฉิน จงลั่ว เป็นผู้มีจิตกุศล แต่ครอบครัวของเขายากจนมาก ในบ้านเกิดของเขามีสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเก่า ๆ แต่มันถูกทิ้งร้างเป็นเวลานาน เนื่องจากขาดเงินทุน เฉิน จงลั่วต้องการรวบรวมเงินบริจาคและวัสดุต่างๆ เพื่อเปิดบ้านนี้อีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงเริ่มเรี่ยไรเงินบริจาค

วันหนึ่ง เขาไปหาเศรษฐีคนหนึ่งในหมู่บ้านที่เห็นแก่ตัวมาก ไม่เพียงแต่ชายผู้นี้ปฏิเสธที่จะช่วย แต่เขายังด่าทอเฉินด้วยว่า “แกเป็นเเค่นักวิชาการที่ยากจน ฉันไม่แม้แต่จะคิดว่าแกจะสามารถทำเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ได้ ฉันไม่ได้ขโมยเงินมานะ ฉะนั้น ฉันจะไม่ให้แกเอาไปทำอะไรที่ไร้ประโยชน์อย่างนั้นหรอก!”
....