สิ่งที่ตาทิพย์เห็น: อย่าทำให้การช่วยเหลือด้วยความยากลำบากและความเมตตาของอาจารย์ต้องสูญเปล่า

หมิงฮุ่ย | 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2016

ผมเป็นศิษย์ต้าฝ่าในวัย 70 ไม่ได้เรียนหนังสืออะไรมากนัก ผมอยากจะเล่าถึงสิ่งที่ตาทิพย์เห็นในช่วงนี้ ด้วยความซาบซึ้งใจต่ออาจารย์ที่ทุ่มเทอย่างไร้ประมาณ อย่างใหญ่หลวง ทั้งแบกรับ คาดหวัง รอคอยเพื่อพวกเราศิษย์ต้าฝ่า จุดประสงค์คือเพื่อกระตุ้นเพื่อนผู้บำเพ็ญทั้งหลาย ให้ถือฝ่าเป็นอาจารย์ ก้าวหน้าโดยไว หากยังไม่ก้าวหน้าจะไม่ทันจริงๆ

ช่วงก่อนหน้าขณะที่ผมนั่งฝึกสมาธิอยู่ ได้เห็นฉากหนึ่ง: อาจารย์นั่งขัดสมาธิอยู่ ศีรษะค้ำยันแรงกดดันของอิทธิพลเก่าและกรรมหนักของศิษย์ต้าฝ่าทั้งหมด สีหน้าบ่งบอกว่า ท่านได้แบกรับและเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งพูดกับอาจารย์: ยุติเถิด ! อาจารย์พูดว่า: รออีกหน่อยเถิด ผมน้ำตาไหล ในใจรู้สึกเศร้าใจมาก

เมื่อเร็วๆ นี้ขณะนั่งสมาธิผมก็เห็นอีก: ร่างกายอาจารย์ใหญ่โตอย่างมาก ท่านนั่งขัดสมาธิอยู่ ผมเห็นท่านอาจารย์น้ำตาไหลอาบหน้า ณ ตอนนั้นผมเห็นตนเองนั่งอยู่บนขาของอาจารย์ เป็นเด็กเล็กๆ คนหนึ่ง ผมแหงนหน้ามองหน้าของอาจารย์ ผมอยากเช็ดน้ำตาให้อาจารย์ แต่ผมตัวเล็กมาก เล็กเกินไป เอื้อมไม่ถึงใบหน้าอาจารย์ ผมจึงร้องไห้ เสียใจยิ่งนัก ในขั้นตอนนี้ ผมสำนึกได้ว่าศิษย์ต้าฝ่าจำนวนมากในการบำเพ็ญไม่ได้ยกระดับขึ้นในฝ่า บรรลุไม่ถึงมาตรฐานคืนสู่ตำแหน่งของตนเอง เวลาเร่งรัดมากแล้ว จำนวนคนที่ช่วยยังห่างไกลจากที่อาจารย์กำหนด ยังห่างไกลมาก อาจารย์รออยู่อย่างเศร้าเสียใจ

เมื่อไม่กี่วันก่อนขณะนั่งสมาธิอยู่ผมยังเห็นอีกหนึ่งฉาก ผมจูงมือเพื่อนผู้บำเพ็ญคนหนึ่งวิ่งไปข้างหน้าด้วยกัน ทันใดนั้นผมก็มองเห็นบันใดที่สูงมากๆ สองอันปรากฏอยู่ตรงหน้า พวกเราพากันขึ้นบันใดคนละอัน ขึ้นไปขึ้นไป ทันใดนั้นบันใดของเพื่อนผู้บำเพ็ญก็สั่นไหว (ความจริงแล้ว เพื่อนผู้บำเพ็ญคนนั้นกำลังผ่านด่านซินซิ่ง ต้องยกระดับในด้านนับถืออาจารย์นับถือฝ่า) ตอนนั้นผมพูดว่า ‘ท่านอย่ากลัว สองมือจับบันใดไว้ เราขึ้นไปสวรรค์ด้วยกันสองคนเถิด’ ขึ้นบันใดหนึ่งขั้นก็คือสวรรค์หนึ่งชั้น ทะลวงสวรรค์ขึ้นไปทีละชั้นทีละชั้น พอเกือบจะถึงยอด สวรรค์ชั้นนั้นที่อยู่ข้างบนศีรษะผม ขาอยู่ข้างล่างของสวรรค์ชั้นนั้น ผมออกแรงทะลวงผ่านสวรรค์ชั้นนั้นแล้ว หันกลับดูเห็นเพื่อนผู้บำเพ็ญก็ติดอยู่ตรงนั้นเหมือนผมเมื่อครู่ ผมออกแรงลากเพื่อนผู้บำเพ็ญขึ้นไป ณ ตอนนี้ผมเห็นเรือใหญ่ลำหนึ่งกำลังจะออกเรือ ก็มีเสียงหนึ่งพูดว่า: “รออีกเดี๋ยว” แล้วก็มองเห็นประตูที่กักขังศิษย์ต้าฝ่าจำนวนมากทั้งหมดเปิดออก เห็นคนแก่คนหนึ่ง ข้างหน้าเขามีโต๊ะตัวหนึ่ง เขานั่งอยู่ในมือถือพู่กันโบราณอันหนึ่งกำลังเขียนอะไรอยู่ ผมขึ้นหน้าไปถามคนแก่: ท่านกำลังเขียนอะไรหรือ คนแก่บอกว่าศิษย์ต้าฝ่าจะคืนสู่ตำแหน่งแล้ว ผมถามการคืนสู่ตำแหน่งมีมาตรฐานอะไร คนแก่บอกว่า: ถือฝ่าเป็นอาจารย์ การคืนสู่ตำแหน่งตามข้อกำหนดมาตรฐานซินซิ่ง

เพื่อนผู้บำเพ็ญทั้งหลาย ขออย่าได้ทำให้การช่วยเหลือ ด้วยความยากลำบาก และความเมตตามานับร้อยล้านปี นับหมื่นๆ ปีของท่านอาจารย์ต้องสูญเปล่า

หมายเหตุ: บทความข้างต้นเป็นสิ่งที่ศิษย์ต้าฝ่าสูงวัยท่านนี้เห็น ณ ระดับชั้นการบำเพ็ญของตนเอง ณ เวลานี้ ขอให้เพื่อนผู้บำเพ็ญทั้งหลายถือฝ่าเป็นอาจารย์ [การบรรยายธรรม ณ ฝ่าฮุ่ยภาคพื้นตะวันตก สหรัฐอเมริกา ปี 2015] และ [การบรรยายธรรม ณ ฝ่าฮุ่ยนิวยอร์ก ปี 2016] ทุกท่านรู้สึกว่าอาจารย์พูดไว้หนักมาก แต่เหตุการณ์แท้จริงอาจจะเข้มงวดยิ่งกว่า ปัจจุบันวันแล้ววันเล่าล้วนแต่อาศัยอาจารย์แบกรับอยู่อย่างเงียบๆ เพื่อให้ศิษย์ต้าฝ่าที่ทำได้ไม่ดีจึงจะมีโอกาสวิ่งตามได้ทัน สรรพชีวิตที่ไม่ได้รับการช่วยเหลือจึงจะมีโอกาสเบียดแซงเข้ามาเพื่อรับการช่วยเหลือ หวังว่าพวกเราจะพยายามศึกษาฝ่าโดยไวและเห็นคุณค่า การบำเพ็ญเป็นสิ่งที่เข้มงวด อย่าได้พลาดโอกาสแห่งวาสนาไปอีก

แหล่งที่มา http://en.minghui.org/html/articles/2016/7/25/157967.html