Γράφει ο Φίλων Τ.

Σαν πεφταστέρια τα λόγια των σοφών κάποτε κάναν τις καρδιές μας να σκιρτήσουν, κι έτσι ξυπνήσαν οι μορφές. Κι αυτές αναγνώρισαν στην ομορφιά τον λόγο της νοσταλγίας!  Ήταν δώρο! Και το δώρο αυτό το ονομάσαμε παράδοση, γιατί μας παραδόθηκε. Και είπαμε να μη ξεχάσουμε και φτιάξαμε το έθιμο.  Έτσι λίγες χιλιάδες χρόνια πριν στήσαμε τελετές  - γιορτές,  να μην ξεχνάμε. Τα έθιμα που λέμε. Που δίνουν μορφή στα έθνη. Ένα από αυτά ο Κλήδονας! Κάθε που το φως μιας μέρας κρατούσε περισσότερο. Μια φορά το χρόνο. Με τα χρόνια τον πόθο της επιστροφής τον ντύσαμε με ελαφρύτερες επιθυμίες, και το έθιμο, παιχνίδι νεανικό πια, το συνδέσαμε με σύγχρονες θρησκευτικές συνήθειες προκαλώντας τους θεσμοφύλακες τους. 

Καμίνια. Λασπότοπος στον Πειραιά πριν κτισθεί και κατοικηθεί από Κυκλαδίτες. Αργότερα ήρθαμε κι από άλλα μέρη. Με τα λιγοστά υπάρχοντα μας φέραμε και τα έθιμα. Δεκαετία του 1960 και λίγο από το '70. Αλάνες με μπάζα κι αγριόχορτα.

23 Ιουνίου βράδυ. Φωτιές και νεανικές παρέες! Χαμόγελα και καρδιές που χτυπούν! Να ξέραμε τι κρύβεται πίσω από τον κτύπο τους; Ιούνιος 2004. Καμίνια πάλι. Για χρόνια ξεχασμένο. Μια παρέα,  αγαπημένη παρέα,  το θυμήθηκε. Και είπαμε να το θυμίσουμε και σε άλλους. 23 Ιουνίου 2004 δίνεται μια παράσταση σε μια πλατεία των Καμινίων! Ο κόσμος πολύς και χαρούμενος! Νέες και νέοι χορεύουν , τραγουδούν και μας θυμίζουν πάλι το έθιμο του Κλήδονα. Ένα κορίτσι απαγγέλει:

ΚΛΉΔΟΝΑΣ
 
 
Κορίτσια ανθός της γειτονιάς,
του Μάη το στεφάνι!
Κρατούν στα χέρια ριζικό,
όνειρα στο πιθάρι.
 
Του έρωτα ζητούμενο
είναι το τι του μέλλει.
Στου Άη Γιάννη τις φωτιές
κι η ελπίδα αναμμένη.
 
Φέρνουν τ’ αμίλητο νερό,
πέφτουν τα ριζικάρια,
ρίχνουν τις δάδες στη φωτιά
πετούν και τα στεφάνια.
 
Οι φλόγες καίνε τα κακά
και όλο και θεριεύουν,
και τρεις φορές οι νιοί κι οι νιές
 απάνω τους χορεύουν!
 
Τ’ Αη Γιάννη ο ήλιος της αυγής
μια νέα μέρα φέρνει!
Την τύχη κάθε κοπελιάς
το φως του αναγγέλλει!


Φίλων Τ.