Τι βρήκες σε αυτή τη ζωή,
και τι άραγε έχασες;
Τι έδωσες με την καρδιά,
ποιον άγγιξες, ποιον μάλωσες;

Είναι η ζωή μοναδική,
Κάθε της νότα, ένα μυστήριο.
Εδώ αγαπώ, εδώ πονώ,
εδώ αναστενάζω και μισώ.

Θυμώνω, κλαίω, αφήνομαι,
στην άκρη του κόσμου χάνομαι.
Όλα αυτά είναι βάναυσα,
κι όμως τόσο ανθρώπινα.

Πού είσαι, δρόμε χρυσέ;
Να μου δείξεις πώς να ζω.
Χαμογελώ, συμπάσχω,
υπομένω, συγχωρώ.

Ψάχνω τη χρυσή τομή,
ανάμεσα σε δάκρυ και φως.
Μαλώνω, μα δίνω χάρη,
και ας μην έρθει... θα 'ρθει το έλεος.

Δέχομαι την αλήθεια,
την καλοσύνη, την ανεκτικότητα—
σαν μια ακτίνα ήλιου που φωτίζει απαλά,
την ψυχή μου… που ακόμα διψά.

Βαλεντίνα Λίσακ (Μετάφραση από τα Μολδαβικά)