Από τον Sir Mert Villanueva 

Κάποτε, σε ένα ήσυχο αγρόκτημα, ζούσε ένας κόκορας και ένα παγώνι. Αν και διαφορετικοί στην εμφάνιση, ήταν οι καλύτεροι φίλοι. Ο κόκορας, απλός και εργατικός, ξυπνούσε το αγρόκτημα με το κοράκι του. Το παγώνι, εκθαμβωτικό και χαριτωμένο, χόρευε κάτω από τον ήλιο,προκαλώντας τον θαυμασμό του περίγυρου.

Μια μέρα, ένα νέο ζώο έφτασε – μια πονηρή αλεπού που μεταμφιέστηκε σε περιπλανώμενο αφηγητή. Παρατήρησε τον ισχυρό δεσμό μεταξύ του Κόκορα και του Παγώνου και ζήλεψε τη φιλία τους.

Η αλεπού πλησίασε το παγώνι και ψιθύρισε:
 «Γιατί κρατάς τον Κόκορα φίλο σου; Λάμπεις σαν βασιλιάς, ενώ αυτός είναι απλά ένα πουλί αχυρώνα. Δεν θα ήθελες να θαυμάζουν εσένα μόνο;»

Στην αρχή, το παγώνι τον αγνόησε. Αλλά μέρα με τη μέρα, η αλεπού συνέχισε να σπέρνει σπόρους αμφιβολίας για την φιλία και να φουντώνει την αλαζονεία στο παγώνι. Τελικά, το παγώνι άρχισε να αποστασιοποιείται από τον Κόκορα.

Ένα απόγευμα, ενώ ο κόκορας ράμφιζε τους σπόρους του, άκουσε την αλεπού και το παγώνι να μιλάνε.

«Δεν τον χρειάζεσαι», είπε η αλεπού.
«Ίσως έχεις δίκιο», απάντησε το παγώνι, «τον έχω ξεπεράσει».

Συντετριμμένος, ο Κόκορας έφυγε χωρίς να πει λέξη.

Εκείνη τη νύχτα, η αλεπού οδήγησε το παγώνι στο δάσος με υποσχέσεις μυστικών θησαυρών. Αλλά μόλις έφτασαν μακριά από το αγρόκτημα, η αλεπού αποκάλυψε τις πραγματικές του προθέσεις - επιτέθηκε στο παγώνι.

Ακριβώς τη στιγμή που το παγώνι ήταν έτοιμο να συλληφθεί, ένα δυνατό κοράκι αντήχησε μέσα από το δάσος. Ήταν ο Κόκορας! Τους είχε ακολουθήσει σιωπηλά, φοβούμενος για τον παλιό του φίλο. Με φτερά και διαπεραστικές κραυγές, ο Κόκορας πολέμησε την αλεπού μέχρι να φτάσει ο αγρότης, κυνηγώντας το θηρίο μακριά.

Πληγωμένο και ντροπιασμένο, το παγώνι έσκυψε το κεφάλι του.
«Λυπάμαι», είπε. «Ήσουν πάντα αληθινός. Άφησα την υπερηφάνεια να με τυφλώσει στη φιλία μας».

Ο κόκορας χαμογέλασε απαλά. «Οι πραγματικοί φίλοι δεν φεύγουν όταν είσαι πεσμένος. Και ποτέ δεν ανταγωνίζονται, μόνο σηκώνουν ο ένας τον άλλον».

Από εκείνη την ημέρα, ο Κόκορας και το Παγώνι ήταν πιο κοντά από ποτέ - αλλά αυτή τη φορά, το Παγώνι ήξερε την αξία της αληθινής φιλίας.