清算之年:当权力面对良知的审判(正体简体.English)Deutsch.Japanese.Tiếng Việt

新岁钟声里的民族良知与历史抉择

文:明心.天心

——写给每一位肩负责任与心怀未来的中华儿女

导语

岁序更替,天地更新。
新年的钟声,不仅敲响时间,也敲问人心。

历史从不只是王朝更迭的记录,它更是每一代人内心选择的累积。
一个民族的走向,不取决于刀兵强弱,而取决于良知是否仍在。

当烟火升起,万家灯火明亮之时,或许正是静静思索的时刻——
我们要把怎样的未来,交给下一代?

一、民族的根,在于德

五千年的中华文明,并非因疆域广阔而延续,
而是因为“德”字未灭。

从尧舜禹汤到汉唐气象,
从宋明理学到民间信仰,
中华文化的核心从未离开过——
敬天、重德、守义、仁爱。

当一个民族尊重善良,它就能长久。
当一个社会保护信仰,它就有未来。

新年的红灯笼,不只是喜庆的象征,
更像是一盏提醒——
人若失德,繁华终会褪色;
人若守德,困境也能转机。

二、历史从不逼迫,只是记录

历史不急不躁。
它不发声,但它记得。

每一个身处重要位置的人,
每一位肩负守护责任的人,
每一位在制度之中的人,
其实都在写历史。

或许有时身不由己,
或许环境复杂艰难,
但人心仍然可以选择——

是顺从恐惧,
还是守护良知?

真正的力量,不在于控制多少人,
而在于是否能对得起自己的心。

三、当体制与良知相遇

任何体制,若能包容善良,
它便有更新的可能。

任何制度,若不再与信仰为敌,
它便开始与未来同行。

停止伤害,本身就是一种改变。
守护善念,本身就是一种重生。

一个民族的真正转机,
不需要流血,不需要对抗,
只需要人心回归正道。

当更多人选择善,
风向自然会改变。

四、炎黄子孙的共同责任

我们都是历史长河中的一滴水。

无论身处何方,
无论身份高低,
无论手握权柄或平凡度日,

我们都承载着同样的血脉。

孩子的笑声,需要安全的未来。
老人的皱纹,需要安心的晚年。
信仰的存在,需要基本的尊重。

这些不是政治问题,
而是人类文明的底线。

若一个民族连善良都无法安放,
它的灵魂将何处归依?

五、新年的真正祈愿

当鞭炮声响起,
我们是否能在心中默默许下一个愿望——

愿善良不再被压抑。
愿诚信不再被嘲笑。
愿信仰不再被误解。
愿每一个人都能坦然仰望天地。

真正的强大,不是外在的震慑,
而是内心的清明。

真正的稳定,不是沉默的压制,
而是公正与尊重。

真正的未来,不在恐惧中延续,
而在善念中诞生。

六、历史与未来的交会点

此刻,
历史在我们身后,
未来在我们面前。

新年的第一道晨光,
照在每一张脸上。

它不分立场,不问身份。
它只是静静提醒——

人心若正,天地自明。

一个民族的复兴,
从来不是疆土的扩张,
而是灵魂的苏醒。

当每一个人都愿意守住良知,
不伤害善良,
不践踏信仰,
那一天,

不需要刀兵,
不需要牺牲,

光明便已经开始。

温馨提示

本文旨在呼唤普世良知与文化反思,不针对任何具体个人或群体。
历史话题应理性思考、彼此尊重。
愿文字成为桥梁,而非对立。

新歲鐘聲裡的民族良知與歷史抉擇

文:明心.天心

——寫給每一位肩負責任與心懷未來的中華兒女

導語

歲序更替,天地更新。
新年的鐘聲,不僅敲響時間,也敲問人心。

歷史從不只是王朝更迭的紀錄,它更是每一代人內心選擇的累積。
一個民族的走向,不取決於刀兵強弱,而取決於良知是否仍在。

當煙火升起,萬家燈火明亮之時,或許正是靜靜思索的時刻——
我們要把怎樣的未來,交給下一代?

一、民族的根,在於德

五千年的中華文明,並非因疆域廣闊而延續,
而是因為「德」字未滅。

從堯舜禹湯到漢唐氣象,
從宋明理學到民間信仰,
中華文化的核心從未離開過——
敬天、重德、守義、仁愛。

當一個民族尊重善良,它就能長久。
當一個社會保護信仰,它就有未來。

新年的紅燈籠,不只是喜慶的象徵,
更像是一盞提醒——
人若失德,繁華終會褪色;
人若守德,困境也能轉機。

二、歷史從不逼迫,只是記錄

歷史不急不躁。
它不發聲,但它記得。

每一個身處重要位置的人,
每一位肩負守護責任的人,
每一位在制度之中的人,
其實都在寫歷史。

或許有時身不由己,
或許環境複雜艱難,
但人心仍然可以選擇——

是順從恐懼,
還是守護良知?

真正的力量,不在於控制多少人,
而在於是否能對得起自己的心。

三、當體制與良知相遇

任何體制,若能包容善良,
它便有更新的可能。

任何制度,若不再與信仰為敵,
它便開始與未來同行。

停止傷害,本身就是一種改變。
守護善念,本身就是一種重生。

一個民族的真正轉機,
不需要流血,不需要對抗,
只需要人心回歸正道。

當更多人選擇善,
風向自然會改變。

四、炎黃子孫的共同責任

我們都是歷史長河中的一滴水。

無論身處何方,
無論身份高低,
無論手握權柄或平凡度日,

我們都承載著同樣的血脈。

孩子的笑聲,需要安全的未來。
老人的皺紋,需要安心的晚年。
信仰的存在,需要基本的尊重。

這些不是政治問題,
而是人類文明的底線。

若一個民族連善良都無法安放,
它的靈魂將何處歸依?

五、新年的真正祈願

當鞭炮聲響起,
我們是否能在心中默默許下一個願望——

願善良不再被壓抑。
願誠信不再被嘲笑。
願信仰不再被誤解。
願每一個人都能坦然仰望天地。

真正的強大,不是外在的震懾,
而是內心的清明。

真正的穩定,不是沉默的壓制,
而是公正與尊重。

真正的未來,不在恐懼中延續,
而在善念中誕生。

六、歷史與未來的交會點

此刻,
歷史在我們身後,
未來在我們面前。

新年的第一道晨光,
照在每一張臉上。

它不分立場,不問身份。
它只是靜靜提醒——

人心若正,天地自明。

一個民族的復興,
從來不是疆土的擴張,
而是靈魂的甦醒。

當每一個人都願意守住良知,
不傷害善良,
不踐踏信仰,
那一天,

不需要刀兵,
不需要犧牲,

光明便已經開始。

溫馨提示

本文旨在呼喚普世良知與文化反思,不針對任何具體個人或群體。
歷史話題應理性思考、彼此尊重。
願文字成為橋樑,而非對立。

Conscience of a Nation in the New Year’s Bells

By Mingxin · Tianxin
—To Every Son and Daughter of China Who Carries Responsibility and Hope for the Future

Introduction

As the seasons turn, heaven and earth are renewed.
The bells of the New Year do not merely mark the passage of time—they also question the human heart.

History is not only a record of dynasties rising and falling; it is the accumulation of choices made within each generation.
The course of a nation is not determined by the strength of arms, but by whether conscience still remains.

When fireworks rise and countless homes glow with light, perhaps it is also a moment for quiet reflection—
What kind of future shall we entrust to the next generation?

I. The Root of a Nation Lies in Virtue

Five thousand years of Chinese civilization have endured not because of vast territory,
but because the character of “virtue” has never been extinguished.

From Yao, Shun, Yu, and Tang to the grandeur of the Han and Tang dynasties,
from Neo-Confucian thought in the Song and Ming eras to the faith traditions among the people,
the heart of Chinese culture has never departed from its essence—
reverence for Heaven, esteem for virtue, righteousness, and benevolence.

When a nation honors goodness, it endures.
When a society protects belief, it has a future.

The red lanterns of the New Year are not merely festive symbols;
they are also gentle reminders—
If virtue is lost, prosperity will fade.
If virtue is preserved, even hardship can turn into renewal.

II. History Does Not Coerce—It Simply Records

History is neither hurried nor impatient.
It does not speak, yet it remembers.

Every person in a position of importance,
every individual entrusted with responsibility,
everyone within a system or institution
is, in truth, writing history.

There may be times of constraint.
There may be complex and difficult circumstances.
Yet the human heart still retains the power to choose—

To yield to fear,
or to safeguard conscience?

True strength lies not in controlling others,
but in being able to answer to one’s own heart.

III. When Systems Encounter Conscience

Any system that can embrace goodness
holds within it the possibility of renewal.

Any structure that ceases to stand against belief
begins to walk alongside the future.

To stop causing harm is already a form of change.
To protect kind intentions is already a form of rebirth.

A nation’s true turning point
does not require bloodshed or confrontation.
It requires only that hearts return to what is upright.

When more people choose goodness,
the direction of the wind will naturally change.

IV. The Shared Responsibility of a People

Each of us is but a drop in the long river of history.

No matter where we live,
no matter our status,
whether we hold authority or live an ordinary life,

we carry the same heritage.

Children’s laughter requires a safe future.
The wrinkles of the elderly deserve peaceful later years.
The existence of faith requires basic respect.

These are not political questions.
They are the foundation of human civilization.

If a nation can no longer provide a place for goodness,
where shall its spirit find rest?

V. The True Wish of the New Year

When the sound of firecrackers fills the air,
may we silently make a wish within our hearts—

May kindness no longer be suppressed.
May integrity no longer be mocked.
May faith no longer be misunderstood.
May every person be able to look toward heaven and earth with serenity.

True strength is not outward intimidation,
but inner clarity.

True stability is not silent repression,
but justice and respect.

The true future does not continue in fear,
but is born from benevolent hearts.

VI. The Meeting Point of History and the Future

At this moment,
history stands behind us,
and the future lies before us.

The first light of the New Year
shines upon every face.

It does not distinguish positions or identities.
It simply reminds us—

When the human heart is upright, clarity follows.

The rejuvenation of a nation
has never been merely territorial expansion,
but the awakening of its spirit.

When each person chooses to safeguard conscience,
to refrain from harming goodness,
to refrain from trampling belief,

then that day—

without weapons,
without sacrifice—

light will already have begun.

A Gentle Note

This article calls for universal conscience and cultural reflection. It does not target any specific individual or group.

Historical topics deserve rational thought and mutual respect.
May these words serve as a bridge rather than a source of division.

Das Gewissen einer Nation im Klang der Neujahrsglocken und die Entscheidung der Geschichte

Von Mingxin · Tianxin
—Geschrieben für jede Tochter und jeden Sohn Chinas, die Verantwortung tragen und die Zukunft im Herzen bewahren

Einleitung

Die Jahreszeiten wechseln, Himmel und Erde erneuern sich.
Die Glocken des neuen Jahres markieren nicht nur den Lauf der Zeit – sie stellen auch Fragen an das menschliche Herz.

Geschichte ist nicht bloß die Aufzeichnung von Dynastien und Machtwechseln;
sie ist die Summe der inneren Entscheidungen jeder Generation.
Der Weg einer Nation wird nicht durch die Stärke ihrer Waffen bestimmt,
sondern dadurch, ob ihr Gewissen noch lebendig ist.

Wenn Feuerwerk den Himmel erhellt und unzählige Häuser im Licht erstrahlen,
ist es vielleicht auch ein Moment stiller Besinnung –
Welche Zukunft wollen wir der nächsten Generation übergeben?

I. Die Wurzel einer Nation liegt in der Tugend

Fünftausend Jahre chinesischer Zivilisation haben nicht wegen ihrer weiten Grenzen Bestand,
sondern weil das Wort „Tugend“ nie erloschen ist.

Von den weisen Herrschern Yao, Shun, Yu und Tang bis zur Blütezeit der Han- und Tang-Dynastien,
von der neokonfuzianischen Lehre der Song- und Ming-Zeit bis zu den Glaubenstraditionen des Volkes –
der Kern der chinesischen Kultur war stets derselbe:
Ehrfurcht vor dem Himmel, Achtung vor Tugend, Gerechtigkeit und Mitmenschlichkeit.

Wenn eine Nation das Gute ehrt, kann sie bestehen.
Wenn eine Gesellschaft den Glauben schützt, hat sie Zukunft.

Die roten Laternen des Neujahrs sind nicht nur Zeichen der Festlichkeit;
sie sind auch eine Erinnerung –
Geht die Tugend verloren, verblasst der Glanz.
Wird sie bewahrt, kann selbst Not zur Wende werden.

II. Geschichte zwingt nicht – sie zeichnet auf

Die Geschichte ist weder hastig noch ungeduldig.
Sie spricht nicht, doch sie erinnert sich.

Jeder Mensch in verantwortlicher Position,
jede Person, die Schutz und Verantwortung trägt,
jeder innerhalb eines Systems
schreibt Geschichte.

Vielleicht fühlt man sich bisweilen eingeschränkt.
Vielleicht sind die Umstände komplex und schwierig.
Doch das Herz besitzt immer noch die Fähigkeit zu wählen –

Sich der Angst zu beugen
oder das eigene Gewissen zu bewahren?

Wahre Stärke liegt nicht darin, wie viele man kontrolliert,
sondern darin, ob man vor dem eigenen Herzen bestehen kann.

III. Wenn Systeme dem Gewissen begegnen

Jedes System, das Güte zulässt,
trägt die Möglichkeit zur Erneuerung in sich.

Jede Ordnung, die nicht länger dem Glauben feindlich gegenübersteht,
beginnt, mit der Zukunft zu gehen.

Schaden zu beenden ist bereits Veränderung.
Gute Gedanken zu schützen ist bereits Wiedergeburt.

Der wahre Wendepunkt einer Nation
braucht kein Blutvergießen und keine Konfrontation.
Er braucht nur die Rückkehr der Herzen zum Aufrechten.

Wenn mehr Menschen das Gute wählen,
wird sich die Richtung des Windes von selbst ändern.

IV. Die gemeinsame Verantwortung eines Volkes

Wir alle sind nur ein Tropfen im langen Strom der Geschichte.

Ganz gleich, wo wir leben,
welchen Status wir haben,
ob wir Macht ausüben oder ein stilles Leben führen –

wir tragen dasselbe Erbe.

Das Lachen der Kinder braucht eine sichere Zukunft.
Die Falten der Alten verdienen einen friedlichen Lebensabend.
Die Existenz des Glaubens braucht grundlegenden Respekt.

Dies sind keine politischen Fragen,
sondern Grundlagen menschlicher Zivilisation.

Wenn eine Nation dem Guten keinen Raum mehr geben kann,
wo findet ihre Seele dann Ruhe?

V. Der wahre Wunsch zum neuen Jahr

Wenn die Böller erklingen,
können wir vielleicht still einen Wunsch im Herzen sprechen –

Möge Güte nicht länger unterdrückt werden.
Möge Aufrichtigkeit nicht länger verspottet werden.
Möge Glaube nicht länger missverstanden werden.
Möge jeder Mensch Himmel und Erde mit innerer Ruhe begegnen.

Wahre Stärke ist nicht äußere Einschüchterung,
sondern innere Klarheit.

Wahre Stabilität ist nicht erzwungenes Schweigen,
sondern Gerechtigkeit und Respekt.

Die wahre Zukunft setzt sich nicht in Angst fort,
sondern entsteht aus wohlwollenden Herzen.

VI. Der Schnittpunkt von Geschichte und Zukunft

In diesem Augenblick
liegt die Geschichte hinter uns
und die Zukunft vor uns.

Das erste Licht des neuen Jahres
fällt auf jedes Gesicht.

Es fragt nicht nach Standpunkt oder Identität.
Es erinnert nur leise –

Ist das Herz aufrecht, wird alles klar.

Die Erneuerung einer Nation
war nie bloß territoriale Ausdehnung,
sondern das Erwachen ihrer Seele.

Wenn jeder bereit ist, sein Gewissen zu bewahren,
dem Guten keinen Schaden zuzufügen,
den Glauben nicht zu verletzen,

dann wird an jenem Tag –

ohne Waffen,
ohne Opfer –

das Licht bereits begonnen haben.

Hinweis

Dieser Text ruft zu universellem Gewissen und kultureller Reflexion auf.
Er richtet sich nicht gegen bestimmte Personen oder Gruppen.
Historische Themen sollten mit Vernunft und gegenseitigem Respekt betrachtet werden.
Mögen diese Worte eine Brücke sein – nicht ein Anlass zur Spaltung.

新年の鐘の響きに映る民族の良知と歴史の選択

文:明心・天心
——責任を担い、未来を心に抱くすべての中華の子女へ

序文

歳月はめぐり、天地は新たに生まれ変わる。
新年の鐘の音は、時を告げるだけでなく、人の心にも問いを投げかける。

歴史は王朝の興亡の記録にとどまらない。
それは、世代ごとの内なる選択の積み重ねである。
一つの民族の行く末は、武力の強弱によってではなく、
良知がなお生きているかどうかによって決まる。

花火が打ち上がり、家々の灯りが輝くその時こそ、
静かに思いを巡らせるひとときかもしれない。
私たちは、どのような未来を次の世代に手渡すのだろうか。

一、民族の根は「徳」にある

五千年にわたる中華文明が続いてきたのは、
広大な領土ゆえではなく、
「徳」という精神が絶えなかったからである。

堯・舜・禹・湯の聖王の時代から、漢唐の盛世へ。
宋明理学から民間の信仰に至るまで、
中華文化の核心は常に変わらなかった。

天を敬い、徳を重んじ、義を守り、仁を行うこと。

民族が善を尊べば、長く続く。
社会が信仰を守れば、未来がある。

新年の赤い提灯は、祝祭の象徴であると同時に、
静かな戒めでもある。

徳を失えば、繁栄もやがて色あせる。
徳を守れば、困難の中にも転機が生まれる。

二、歴史は強制しない、ただ記すのみ

歴史は急がず、騒がない。
語らずとも、すべてを記憶している。

重要な立場にある人も、
守る責任を担う人も、
制度の中にいるすべての人も、
実は歴史を書いている。

思い通りにならぬ時もあるだろう。
環境が複雑で困難な時もあるだろう。

それでも、人の心は選ぶことができる。

恐れに従うのか。
それとも良知を守るのか。

真の力とは、どれだけ多くを支配するかではなく、
自らの心に恥じないでいられるかどうかである。

三、体制と良知が出会うとき

どのような体制であれ、善を包み込むことができれば、
そこには刷新の可能性がある。

制度が信仰と敵対しなくなったとき、
それは未来とともに歩み始める。

害をやめること自体が、すでに変化である。
善念を守ること自体が、再生である。

民族の真の転機は、
流血も対立も必要としない。
必要なのは、人の心が正道に立ち返ることだけである。

より多くの人が善を選べば、
風向きは自然と変わっていく。

四、炎黄の子孫としての共同の責任

私たちは皆、歴史の大河の一滴である。

どこにいようとも、
どのような立場であろうとも、
権限を持とうと、平凡に生きようと、

同じ血脈を受け継いでいる。

子どもの笑顔には、安全な未来が必要だ。
老いた人の皺には、安らかな晩年がふさわしい。
信仰の存在には、最低限の尊重が求められる。

これらは政治の問題ではない。
人類文明の根本である。

もし一つの民族が善を受け入れる場所を失えば、
その魂はどこへ帰るのだろうか。

五、新年に込める本当の祈り

爆竹の音が響くとき、
私たちは心の中でそっと願いを立てられるだろうか。

善がもはや抑え込まれませんように。
誠実さが嘲られませんように。
信仰が誤解されませんように。
誰もが穏やかな心で天地を仰げますように。

真の強さとは、外からの威圧ではなく、
内なる清明である。

真の安定とは、沈黙の強制ではなく、
公正と尊重である。

真の未来は、恐れの中で続くのではなく、
善念の中から生まれる。

六、歴史と未来の交差点

この瞬間、
歴史は私たちの背後にあり、
未来は私たちの前にある。

新年最初の朝の光は、
すべての顔を等しく照らす。

立場も身分も問わない。
ただ静かに告げている。

心が正しければ、天地は自ずと明らかになる。

民族の復興とは、
領土の拡張ではなく、
魂の目覚めである。

一人ひとりが良知を守り、
善を傷つけず、
信仰を踏みにじらないとき、

その日、

刀兵も、
犠牲もなく、

すでに光は始まっている。

温かなご注意

本稿は、普遍的な良知と文化的省察を呼びかけるものであり、
特定の個人や集団を対象とするものではありません。
歴史に関わる話題は、理性的かつ相互尊重のもとで考えるべきです。
この言葉が対立ではなく、架け橋となりますように。

Lương Tri Dân Tộc và Sự Lựa Chọn của Lịch Sử Trong Tiếng Chuông Năm Mới

Tác giả: Minh Tâm · Thiên Tâm
—Gửi đến mỗi người con Trung Hoa đang gánh vác trách nhiệm và mang trong tim tương lai—

Lời mở đầu

Năm tháng chuyển vần, trời đất đổi mới.
Tiếng chuông năm mới không chỉ gõ nhịp thời gian, mà còn gõ vào lòng người.

Lịch sử không chỉ là bản ghi chép về sự thay triều đổi đại;
đó còn là sự tích lũy của những lựa chọn trong tâm mỗi thế hệ.
Hướng đi của một dân tộc không được quyết định bởi binh đao mạnh yếu,
mà bởi lương tri còn hay đã mất.

Khi pháo hoa bừng sáng, muôn nhà lên đèn rực rỡ,
có lẽ cũng là lúc ta nên lặng lẽ suy ngẫm—
Chúng ta sẽ trao lại cho thế hệ mai sau một tương lai như thế nào?

I. Cội rễ của dân tộc nằm ở Đức

Năm nghìn năm văn minh Trung Hoa được duy trì
không phải vì lãnh thổ rộng lớn,
mà bởi chữ “Đức” chưa từng bị dập tắt.

Từ thời Nghiêu, Thuấn, Vũ, Thang đến khí tượng hưng thịnh của Hán, Đường;
từ Tống Minh lý học đến tín ngưỡng dân gian,
cốt lõi của văn hóa Trung Hoa chưa từng rời xa—
kính Trời, trọng đức, giữ nghĩa, hành nhân ái.

Khi một dân tộc tôn trọng điều thiện, dân tộc ấy sẽ trường tồn.
Khi một xã hội bảo vệ tín ngưỡng, xã hội ấy có tương lai.

Những chiếc đèn lồng đỏ ngày Tết
không chỉ là biểu tượng của niềm vui,
mà còn như một lời nhắc nhở—
Nếu mất đức, phồn hoa rồi sẽ phai tàn;
Nếu giữ đức, nghịch cảnh cũng có thể chuyển mình.

II. Lịch sử không ép buộc, chỉ ghi lại

Lịch sử không vội vàng, không ồn ào.
Nó không lên tiếng, nhưng nó ghi nhớ.

Mỗi người ở vị trí quan trọng,
mỗi người gánh vác trách nhiệm bảo hộ,
mỗi người ở trong một cơ chế hay hệ thống
đều đang viết nên lịch sử.

Có khi ta cảm thấy bất đắc dĩ.
Có khi hoàn cảnh phức tạp và khó khăn.
Nhưng lòng người vẫn có thể lựa chọn—

Thuận theo nỗi sợ,
hay gìn giữ lương tri?

Sức mạnh thực sự không nằm ở việc kiểm soát bao nhiêu người,
mà ở việc có thể đối diện với chính lương tâm mình.

III. Khi thể chế gặp lương tri

Bất kỳ thể chế nào, nếu có thể bao dung điều thiện,
đều có khả năng tự đổi mới.

Bất kỳ hệ thống nào, nếu không còn đối nghịch với tín ngưỡng,
đều bắt đầu đồng hành cùng tương lai.

Ngừng gây tổn hại đã là một sự thay đổi.
Bảo vệ thiện niệm đã là một sự tái sinh.

Bước ngoặt thật sự của một dân tộc
không cần đổ máu, không cần đối kháng,
chỉ cần lòng người quay về chính đạo.

Khi ngày càng nhiều người chọn điều thiện,
hướng gió tự nhiên sẽ thay đổi.

IV. Trách nhiệm chung của con cháu Viêm Hoàng

Chúng ta đều là một giọt nước trong dòng sông lịch sử.

Dù ở nơi đâu,
dù thân phận cao thấp,
dù nắm quyền lực hay sống đời bình dị,

chúng ta cùng chung một huyết mạch.

Tiếng cười của trẻ thơ cần một tương lai an toàn.
Những nếp nhăn của người già cần một tuổi già an ổn.
Sự tồn tại của tín ngưỡng cần được tôn trọng tối thiểu.

Đó không phải là vấn đề chính trị,
mà là nền tảng của văn minh nhân loại.

Nếu một dân tộc không còn chỗ dung chứa điều thiện,
linh hồn của dân tộc ấy sẽ nương tựa nơi đâu?

V. Lời nguyện ước thật sự trong năm mới

Khi tiếng pháo vang lên,
liệu chúng ta có thể lặng lẽ ước một điều trong tim—

Mong điều thiện không còn bị chèn ép.
Mong sự chân thành không còn bị giễu cợt.
Mong tín ngưỡng không còn bị hiểu lầm.
Mong mỗi người đều có thể thanh thản ngẩng nhìn trời đất.

Sức mạnh thật sự không phải là sự răn đe bên ngoài,
mà là sự sáng suốt trong nội tâm.

Sự ổn định thật sự không phải là áp chế trong im lặng,
mà là công bằng và tôn trọng.

Tương lai thật sự không kéo dài trong sợ hãi,
mà được sinh ra từ thiện niệm.

VI. Điểm giao giữa lịch sử và tương lai

Khoảnh khắc này,
lịch sử ở phía sau,
tương lai ở phía trước.

Ánh sáng đầu tiên của năm mới
chiếu lên mỗi khuôn mặt.

Nó không phân biệt lập trường hay thân phận.
Nó chỉ lặng lẽ nhắc nhở—

Khi lòng người chính trực, trời đất tự sáng tỏ.

Sự phục hưng của một dân tộc
không phải là mở rộng lãnh thổ,
mà là sự thức tỉnh của linh hồn.

Khi mỗi người đều sẵn sàng giữ gìn lương tri,
không làm tổn hại điều thiện,
không chà đạp tín ngưỡng,

thì ngày ấy,

không cần binh đao,
không cần hy sinh,

ánh sáng đã bắt đầu.

Lời nhắn nhủ

Bài viết này nhằm kêu gọi lương tri phổ quát và sự suy ngẫm văn hóa,
không nhằm vào bất kỳ cá nhân hay nhóm cụ thể nào.
Những vấn đề lịch sử nên được suy xét bằng lý trí và sự tôn trọng lẫn nhau.
Mong rằng những dòng chữ này trở thành nhịp cầu, chứ không phải sự đối lập.

迎接新世紀