Πριν από πολύ καιρό, όταν τα ζώα μπορούσαν ακόμα να μιλούν τη γλώσσα των ανθρώπων, ο ουρανός ανήκε μόνο σε ένα πλάσμα – τον Νούρου τον Αετό, τον αγγελιοφόρο του Ήλιου. Ήταν δυνατός, μεγαλοπρεπής και περήφανος. Κάθε πρωί, πετούσε στον ουρανό, μεταφέροντας το πρώτο φως στα χρυσά φτερά του. Η γη εξαρτιόταν από αυτόν. Οι καλλιέργειες μεγάλωσαν. Τα ποτάμια έλαμπαν. Ο λαός χαιρόταν.
Αλλά βαθιά στις σκιές των δέντρων ζούσε η Κάλι το Κοράκι – μαύρη σαν τη νύχτα και δύο φορές πιο πονηρή. Μισούσε τη φήμη του αετού. «Γιατί ο ουρανός να ανήκει σε ένα μόνο πουλί;» φώναζε συχνά. «Ο ουρανός πρέπει να ανήκει στους έξυπνους!»
Μια μέρα, η Κάλι πέταξε στο βουνό όπου κοιμόταν ο ήλιος και έκλεψε ένα φτερό φωτιάς – ένα λαμπερό φτερό τόσο φωτεινό που μπορούσε να φωτίσει τον ουρανό. Με αυτό, ξεχύθηκε στον πρωινό ουρανό πριν προλάβει να ξυπνήσει ο Nούρου. Οι άνθρωποι από κάτω χειροκροτούσαν και ζητωκραύγαζαν. "Ένα νέο ηλιοπούλι έχει έρθει!"
Μεθυσμένη από υπερηφάνεια, η Κάλι ανέβαινε όλο και ψηλότερα.
Αλλά το φτερό δεν ήταν προορισμένο για εκείνη. Καθώς ο ήλιος ανέβηκε, το φτερό έγινε θερμότερο. Το φως άρχισε να καίει τα φτερά της. Φώναξε, αλλά ήταν πολύ αργά. Τα μαύρα φτερά της πήραν φωτιά και έπεσε σπειροειδώς από τον ουρανό, καταλήγοντας στο ποτάμι.
Το δάσος έγινε σιωπηλό.
Ο Nούρου ξύπνησε και βρήκε τους ανθρώπους σιωπηλούς, τον ουρανό σκοτεινό. Πέταξε απαλά πάνω από τη γη, και καθώς τα χρυσά φτερά του άγγιξαν τον ουρανό, το φως άνθισε ξανά. Αλλά δεν χαμογέλασε. Απλώς ψιθύρισε: «Ο ουρανός δεν μπορεί να κατακτηθεί. Δίνεται σε όσους έχω αποφασίσει να την δώσω».
Όσο για την Κάλι, επέζησε, αλλά τα φτερά της έμειναν για πάντα απανθρακωμένα και η φωνή της έγινε βραχνή. Από εκείνη την ημέρα, το κοράκι δεν μπορούσε πλέον να πετάξει ψηλά. Έγινε ο αγγελιοφόρος της διχόνοιας, υπενθυμίζοντας για πάντα στον κόσμο:
Ότι δεν μπορείς με βία να κατακτήσεις κάτι που δεν σου έχει δοθεί από τον ουρανό.



Comments