คอนนี วู คือผู้ที่ถ่ายทำวิดีโอและทำสารคดีที่สำนักงานใหญ่ของเสินยวิ่นมาตั้งแต่ปี 2006
เป็นเวลาหลายปี ที่อาจารย์หลี่ หงจื้อ ผู้ก่อตั้งฝ่าหลุนกง ได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและหลีกเลี่ยงการปรากฏตัวต่อสาธารณชน แต่เมื่อไม่นานมานี้ หนังสือพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ได้เผยแพร่รายงานที่มีอคติและให้ข้อมูลเท็จเกี่ยวกับบริษัทต่าง ๆ ที่ก่อตั้งโดยผู้ฝึกฝ่าหลุนกง เช่น คณะศิลปะการแสดงเสินยวิ่น (Shen Yun Performing Arts) และเดอะอิพ็อกไทมส์ (The Epoch Times) ซึ่งทำให้อาจารย์หลี่กลับมาอยู่ในความสนใจอีกครั้ง
แต่กระนั้น ภาพที่พวกเขาป้ายให้อาจารย์หลี่นั้นไม่สมบูรณ์ และแง่มุมเจาะจงที่พวกเขาเขียนถึง ก็ไม่เหมือนกับผู้นำทางจิตวิญญาณที่ฉันรู้จักและเคยทำงานร่วมกันมากว่า 20 ปี และไม่ใช่มีเพียงฉันคนเดียวที่รู้สึกเช่นนี้ ฉันจึงตัดสินใจพูดคุยกับคนอื่น ๆ ที่เหมือนกับฉัน ซึ่งได้ใช้เวลาหลายปีในการทำงานร่วมกับอาจารย์หลี่ เพื่อที่เราจะได้แบ่งปันข้อสังเกตบางอย่างของเรา
วิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างในนิวยอร์ก
ในปี 1999 พรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) ได้เริ่มการรณรงค์ทั่วประเทศที่เกี่ยวข้องกับการกักขัง การใช้ความรุนแรง และการใส่ร้ายป้ายสีฝ่าหลุนกง ซึ่งถึงวันนี้เป็นการประทุษร้ายที่ดำเนินต่อเนื่องมานานกว่าหนึ่งในสี่ของศตวรรษแล้ว ผู้ฝึกฝ่าหลุนกงจำนวนมากในประเทศจีนได้สูญเสียงาน ทรัพย์สิน เสรีภาพ หรือแม้แต่ชีวิต บางคนยังถูกตัดอวัยวะไปขายโดยไม่ยินยอม เด็กจำนวนมากที่พ่อแม่ฝึกฝ่าหลุนกงต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า
ในปี 2001 เพื่อให้ผู้ฝึกฝ่าหลุนกงที่หนีออกจากประเทศจีนมีสถานที่ปลอดภัยไว้พักอาศัย โดยเฉพาะเด็กกำพร้า ผู้ฝึกฝ่าหลุนกงในทวีปอเมริกาเหนือจึงได้สร้าง วัดหลงเฉวียน (Dragon Spring) ขึ้นในพื้นที่ภูเขาห่างไกลจากแมนฮัตตันไปทางตะวันตกเฉียงเหนือกว่า 80 ไมล์ โดยพื้นที่นี้ส่วนใหญ่ได้รับการพัฒนาจากอาสาสมัคร
นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง วัดหลงเฉวียนก็ถูกจดทะเบียนเป็นวัดทางศาสนา ในช่วงปีต่อ ๆ มา ได้มีการก่อตั้ง สถาบันศิลปะเฟยเทียน (Fei Tian Academy of the Arts), วิทยาลัยเฟยเทียน (Fei Tian College) และ คณะศิลปะการแสดงเสินยวิ่น (Shen Yun Performing Arts) ขึ้นที่วัดหลงเฉวียน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อฟื้นฟูวัฒนธรรมที่แท้จริงของจีน ซึ่งเกือบถูกทำลายโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน ถ่ายทอดวัฒนธรรมนี้สู่คนรุ่นถัดไป และแบ่งปันสมบัติล้ำค่านี้กับผู้คนทั่วโลก
สถาบันเหล่านี้ล้วนมีธรรมชาติความเป็นศาสนาในตัวเอง และมอบวิถีทางให้กับผู้ฝึกฝ่าหลุนกงได้ดำเนินชีวิตและแสดงออกเพื่อแสดงถึงความศรัทธาของพวกเขา นอกจากนี้ เสินยวิ่น ยังมีบทบาทสำคัญในการเปิดเผยการประทุษร้ายฝ่าหลุนกงในประเทศจีน และยกย่องความไม่ย่อท้อของชาวจีนที่นั่น ซึ่งยืนหยัดอย่างสงบต่อการกดขี่ ด้วยเหตุนี้ วัดหลงเฉวียนจึงกลายเป็นสถานที่ที่ผู้ฝึกฝ่าหลุนกงใช้ชีวิต ทำงาน ศึกษา และปฏิบัติตามศรัทธาของพวกเขา
ชีวิตเรียบง่ายภายใต้การชี้นำทางจิตวิญญาณ
ในฐานะผู้ก่อตั้งฝ่าหลุนกงและผู้อำนวยการศิลปะของคณะศิลปะการแสดงเสินยวิ่น อาจารย์หลี่ได้แนะนำการฝึกฝ่าหลุนกงให้ผู้ฝึกทั่วโลก (ส่วนใหญ่ผ่านคำสอนที่เขียนและเผยแพร่ทางออนไลน์) และให้วิสัยทัศน์ด้านศิลปะแก่เสินยวิ่น อย่างไรก็ตาม อาจารย์หลี่ไม่ได้ดำรงตำแหน่งบริหารในองค์กรหรือโครงการใด ๆ ที่ก่อตั้งโดยผู้ฝึกฝ่าหลุนกง และไม่ได้ดูแลการดำเนินงานประจำวันขององค์กรเหล่านั้น และนี่คือสิ่งที่น่าทึ่งที่สุด อาจารย์หลี่ไม่เคยได้รับค่าตอบแทนใด ๆ จากองค์กรเหล่านี้ แม้แต่ในเสินยวิ่น ที่ท่านได้ให้คำแนะนำทางศิลปะอย่างมากมาย อาจารย์หลี่ก็ทำงานทั้งหมดในฐานะอาสาสมัคร
เมื่อฉันได้อ่านข้อกล่าวหาจากเดอะนิวยอร์กไทมส์เกี่ยวกับวิถีชีวิตที่อาจารย์หลี่ถูกกล่าวหา ฉันจึงไปหาคุณจอร์จ สวี ประธานของวัดหลงเฉวียนที่ทำงานร่วมกับอาจารย์หลี่มาเป็นเวลาหลายปี คุณสวีกล่าวว่า ขอแค่ดูว่าอาจารย์หลี่ใช้ชีวิตอย่างไรก็สามารถทราบความจริงได้ “อาจารย์หลี่อาศัยอยู่ใน... ห้องที่เป็นหอพัก ไม่มีทรัพย์สินหรือรถยนต์ และชีวิตประจำวันของท่านก็เรียบง่ายมาก” คุณสวีกล่าวเพิ่ม “นอกจากชั้นวางหนังสือแล้ว พื้นที่อยู่อาศัยของท่านก็ว่างเปล่า มันเรียบง่ายมาก”
เมื่อฉันถามคุณสวีเกี่ยวกับแหล่งรายได้ของอาจารย์หลี่ เขายิ้มและส่ายหัว “ท่านไม่เคยได้รับเงินแม้แต่สตางค์เดียวจากโครงการหรือองค์กรใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับฝ่าหลุนกง ในความเป็นจริง แหล่งรายได้เดียวของท่านคือค่าลิขสิทธิ์จากหนังสือฝ่าหลุนกงหรือทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวข้อง” เขาอธิบาย “และต้องเข้าใจว่าหนังสือ วิดีโอ และสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดก็หาได้ฟรีบนอินเทอร์เน็ต ดังนั้น... ชัดเจนว่าอาจารย์หลี่ไม่สนใจในการเพิ่มรายได้ของท่าน”
เมื่อฉันถามคุณสวีเกี่ยวกับนิสัยประจำวันบางประการของท่าน เขาเริ่มพูดถึงพื้นที่รับประทานอาหารในวิทยาเขต “ท่านชอบอาหารที่เรียบง่าย และเดิมทีท่านจะทานอาหารในโรงอาหารร่วมกับทุกคน” คุณสวีอธิบาย “แต่เมื่อมีผู้คนมามากขึ้น ท่านจึงเริ่มทานอาหารในห้องของท่านเองเพื่อหลีกเลี่ยงการรบกวนผู้อื่น”
“และอันที่จริงแล้ว” คุณสวีเสริม “มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่ท่านจะข้ามมื้ออาหารบางมื้อไปเลย เพราะท่านยุ่งมาก”
ทำงานตลอดเวลา
คุณไคจิน เหลียง ซึ่งทำงานที่วัดหลงเฉวียนมาเกือบ 20 ปี และดำรงตำแหน่งวิศวกรของที่นั่น กล่าวว่า เขามักเห็นอาจารย์หลี่ทำงานแรงงานทั่วไปรอบ ๆ วิทยาเขต
“การก่อสร้างวัดหลงเฉวียนเป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก มีหลายวันที่อาจารย์หลี่ทำงานร่วมกับเราตั้งแต่เช้าจรดค่ำ” คุณเหลียงกล่าว “กว่า 20 ปีแล้ว แม้ตอนที่เสินยวิ่นเพิ่งจะเริ่มต้นและต้องการคำแนะนำจากอาจารย์หลี่ในด้านศิลปะ ทุกครั้งที่ท่านมีเวลาแม้เพียงเล็กน้อย ท่านก็จะมาที่สถานที่ก่อสร้างเพื่อช่วยเหลือ แม้กระทั่งตอนนี้ เมื่อท่านอายุกว่า 70 ปีแล้ว ท่านก็ยังช่วยงานแรงงานทั่วไปเมื่อมีเวลา บางครั้งเมื่อผมเดินผ่านพื้นที่ก่อสร้างในตอนกลางคืน ผมก็จะเห็นท่านกำลังเก็บสกรู หรือทำความสะอาดพื้นที่ทำงาน ฯลฯ”
คุณเหลียงยิ้มและเสริมว่า “บ่อยครั้งที่ผู้ฝึกฝ่าหลุนกงจะมาที่พื้นที่ก่อสร้างเพื่อ ขอคำแนะนำเกี่ยวกับการบำเพ็ญ และท่านก็ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยผงขี้เลื่อย แขนเสื้อพับขึ้นและเหงื่อท่วมจากการทำงาน แต่ท่านก็ยังหยุดทำงานอย่างใจเย็นและตอบคำถามเหล่านั้น
เมื่อพูดถึงข้อกล่าวหาบางอย่างจากบทความของเดอะนิวยอร์กไทมส์เกี่ยวกับสิ่งของหรูหรา คุณสวีก็หัวเราะ “ผมไม่เคยเห็นท่านสนใจของแบรนด์เนมเลย เพียงแค่เสื้อผ้าพอดีตัว นั่นคือสิ่งที่ท่านสนใจที่สุด ตอนแรกท่านใส่กางเกงสีกากี ต่อมาท่านออกแบบกางเกงของท่านเอง และผู้ฝึกบางคนช่วยเย็บเพื่อทำให้มันพอดี จริง ๆ แล้วท่านมักใส่ชุดเครื่องแบบและแจ็กเก็ตที่แจกให้กับนักแสดงเสินยวิ่นทุกคน ดังนั้น... มันค่อนข้างยากที่จะเห็นท่านในฝูงชนที่วิทยาเขต”
คุณหยิง หลี่ (ไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับอาจารย์หลี่) ผู้ดูแลด้านโลจิสติกส์ที่วัดหลงเฉวียนและเป็นอาสาสมัครที่นี่มาหลายปี รู้สึกว่ามีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับความเคารพที่มอบให้กับอาจารย์หลี่ในวิทยาเขต “ฝ่าหลุนกงได้นำประโยชน์มากมายมาให้แก่ผู้ฝึก และทุกคนรู้สึกขอบคุณอาจารย์หลี่ที่ได้แนะนำการฝึกนี้ให้เรา และให้เรียนฟรีทั่วโลก” คุณหยิง หลี่ กล่าว “เรานับถือท่านอย่างลึกซึ้งและแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนเมื่อมีปฏิสัมพันธ์กับท่าน แต่ดูเหมือนว่ารายงานของสื่อบางฉบับพยายามที่จะบิดเบือนสิ่งนี้ไปเป็นการเคารพท่านแบบงมงายและหลับหูหลับตา”
“มันไร้สาระ” คุณหยิง หลี่ กล่าวเสริม “เราไม่ได้หลับหูหลับตา และถ้าฉันขอพูดเอาเองนะว่า พวกเราค่อนข้างมีสติปัญญา ความจริงคือเราได้สัมผัสประสบการณ์ด้วยตัวเองถึงสิ่งมหัศจรรย์ที่ฝ่าหลุนกงช่วยเราในเรื่องสุขภาพที่ดีขึ้น ระดับพลังงานที่ดีขึ้น ความสัมพันธ์กับผู้อื่นที่ดีขึ้น และแน่นอน ความสมบูรณ์ทางจิตวิญญาณของเราที่ดีขึ้น ดังนั้น แน่นอนว่าเรามีความเคารพอย่างยิ่งต่อผู้ที่ทำให้ทุกสิ่งนี้เกิดขึ้นกับเราได้ นั่นก็คืออาจารย์หลี่”
อย่างไรก็ตาม คุณหยิง หลี่ ก็ยอมรับว่ามีบางคนที่ตื่นเต้นเกินไป “คือเมื่อบางสิ่งเปลี่ยนแปลงชีวิตของคุณจนถึงขนาดที่ฝ่าหลุนกงได้ทำให้กับหลายคน คุณมักจะพบคนบางคนที่อยากจะมอบของขวัญให้อาจารย์หลี่เพื่อแสดงความขอบคุณ แต่สิ่งที่สำคัญคือ ท่านไม่เคยรับสิ่งของที่มีราคาแพงเลย บางครั้งเมื่อผู้ฝึกมอบของที่มีมูลค่าไม่มาก เช่น ชาหรืออาหาร ท่านก็จะรับมันเพื่อให้เกียรติความตั้งใจของพวกเขา แต่โดยปกติแล้ว ท่านจะมอบมันให้กับผู้ฝึกคนอื่นหรือกับนักเรียนในภายหลัง”
สภาพแวดล้อมที่สมดุล
สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันประทับใจตลอดหลายปีที่ผ่านมาคือ แม้ว่าอาจารย์หลี่จะรักษาวิถีชีวิตที่ค่อนข้างเรียบง่าย แต่สภาพแวดล้อมสำหรับนักเรียน พนักงาน และอาสาสมัครที่วัดหลงเฉวียนนั้นมีความสมดุลและเป็นการจัดการอย่างมีจุดมุ่งหมาย
คุณสวียกตัวอย่างบางประการเกี่ยวกับเรื่องนี้ “เมื่อมีชาวตะวันตกมาที่วัดหลงเฉวียนเพื่อเรียนหรือทำงาน ทีมบริหารจึงจ้างคนทำขนมปังเพื่อเตรียมอาหารแบบตะวันตกให้พวกเขา”
“นอกจากนี้” คุณสวีเสริม “โรงเรียนยังได้จัดโรงยิม โต๊ะปิงปอง บิลเลียด หมากรุก และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ เพื่อกระตุ้นให้นักเรียนออกกำลังกายและมีส่วนร่วมในกิจกรรมบันเทิงแบบดั้งเดิม แทนที่จะเสียเวลาไปกับการใช้อินเทอร์เน็ต”
“มันค่อนข้างทำให้กระปรี้กระเปร่า” คุณสวีกล่าว
ให้ข้อเท็จจริงที่ถูกต้อง
คุณวิลเลียม ชี ซึ่งเป็นผู้นำทีมรักษาความปลอดภัยในวิทยาเขตมานานกว่าทศวรรษรู้สึกหงุดหงิดกับข้อกล่าวหาในสื่อ
“อาจารย์หลี่ให้ความสำคัญกับการพัฒนาทางจิตวิญญาณของผู้ฝึกฝ่าหลุนกง... ผมหมายถึง นั่นคือชีวิตทั้งหมดของท่าน” คุณชีกล่าว “การบริหารการดำเนินงานประจำวันทั้งหมดจะเป็นหน้าที่ของผู้ฝึกฝ่าหลุนกง และอย่างที่บอกตรง ๆ คือ... สิ่งที่คนส่วนใหญ่พลาดไปคือ ความสำเร็จหรือความล้มเหลวในการทำสิ่งเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางจิตวิญญาณของพวกเขา มันเป็นการตัดสินใจของพวกเขาเอง เป็นเส้นทางที่พวกเขาต้องเดิน ดังนั้น อาจารย์หลี่จึงไม่เข้าไปมีส่วนร่วมในการดำเนินงานประจำวันของโครงการต่าง ๆ เช่น เดอะอิพ็อกไทมส์ หรือ กันจิงเวิลด์ (Ganjing World) หรืออื่น ๆ คนที่คิดอย่างอื่นไม่เข้าใจบทบาทของผู้นำจิตวิญญาณในประเพณีตะวันออก หรือไม่ก็แค่ได้รับข้อมูลที่ผิด
“ยกตัวอย่าง เดอะอิพ็อกไทมส์,” คุณสวีเสริม “แม้ว่าจะก่อตั้งมานานกว่า 20 ปีแล้ว อาจารย์หลี่ก็ไปเยี่ยมที่นั่นแค่ไม่กี่ครั้ง และเมื่อท่านพูด ก็จะพูดเพื่อแนะนำผู้ฝึกในเส้นทางจิตวิญญาณของพวกเขา หรือเกี่ยวกับการต้านทานการประทุษร้าย”
ที่สุดท้ายที่ฉันไปคือสำนักงานของทีมบริหารเสินยวิ่น เพื่อพูดคุยกับคุณหยู่ โจว เพื่อรับฟังความคิดเห็นของเขา
คุณโจวมองออกไปนอกหน้าต่าง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์จีนเริ่มประทุษร้ายฝ่าหลุนกงครั้งแรก พวกเขาก็แพร่ข่าวลือว่าอาจารย์หลี่ใช้ชีวิตอย่างหรูหรา มีคฤหาสน์และรถยนต์ ปัจจุบันสื่อตะวันตกบางสำนักก็พูดซ้ำเรื่องเท็จเดิม ๆ” คุณโจวกล่าว
“ในฐานะที่เป็นผู้ฝึกฝ่าหลุนกงซึ่งทำงานร่วมกับอาจารย์หลี่มาตลอดหลายปี เราได้เห็นและรู้สึกถึงความยากลำบากที่ท่านต้องเผชิญ และการเสียสละอย่างไม่เห็นแก่ตัวที่ท่านได้ทำเพื่อทุกคนและเพื่อผู้ฝึกฝ่าหลุนกงในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา แน่นอนว่าเราต้องการให้อาจารย์หลี่ใช้ชีวิตที่ดีกว่านี้ แต่ในความเป็นจริง ท่านไม่ค่อยใส่ใจกับสิ่งเหล่านี้ ในสายตาของเรา ท่านไม่สนใจความต้องการทางวัตถุ และยังคงเป็นเช่นนั้น ท่านไม่เหมือนกับภาพลักษณ์ที่สื่อบางสำนักพยายามสร้างขึ้นมา เป็นเรื่องน่าเสียดายที่พวกเขาทำเช่นนี้”



Comments