Βαθιά στα βουνά της ανατολής, υπάρχει ένας αρχαίος ναός. Το μονοπάτι είναι φθαρμένο από τα βήματα των αφοσιωμένων μοναχών και οι βράχοι έχουν ακούσει πολλές ευσεβείς προσευχές.
Στην είσοδο, ένα όμορφο άγαλμα του Βούδα κάθεται, σκαλισμένο από καθαρό λευκό μάρμαρο. Γενιές επί γενεών, οι άνθρωποι θαύμαζαν την ομορφιά του.
Αλλά έλα λίγο πιο κοντά, κουρασμένε ταξιδιώτη, και άκουσε προσεκτικά.
Πίσω από την αμόλυντη επιφάνειά του υπάρχει μια ιστορία βασάνων και πίστης.
Δώσε μου για λίγο την προσοχή σου, κουρασμένε ταξιδιώτη, και θα σου πω την ιστορία του.
Εκατοντάδες χρόνια πριν...
Ένας γλύπτης κάθισε μπροστά σε δύο μαρμάρινες πλάκες. Όλη του τη ζωή επιθυμούσε να δημιουργήσει κάτι με νόημα, κάτι τόσο δυνατό και όμορφο που θα ενέπνεε τις επόμενες γενιές. Ήθελε να σμιλέψει την κληρονομιά του. Και έτσι συλλογίστηκε πολύ.
Όταν η καμπάνα του ναού χτύπησε για να σημάνει την αυγή, κοίταξε προς τα βουνά και αμέσως κατάλαβε. Δύο αγάλματα του Βούδα, αποφάσισε. Δύο αγάλματα για τον ταπεινό ναό στα βουνά της ανατολής. Θα τοποθετούσε το έργο του στην είσοδο και όλοι όσοι έρχονταν να προσευχηθούν θα συγκινούνταν από τη γαλήνη και την ομορφιά του έργου του. Έτσι έβγαλε τα εργαλεία του και εξόρυξε από τα βουνά δύο πλάκες ακατέργαστου μαρμάρου.

«Θα σας σκαλίσω σε υπέροχα αγάλματα του Βούδα», είπε στις πλάκες, «αλλά σας προειδοποιώ, η διαδικασία θα είναι χρονοβόρα και γεμάτη ταλαιπωρία. Χρειάζεται να αφαιρέσω πολλά πριν τελειώσω. Υπόσχεστε να αντέξετε τον πόνο;»
Και οι δύο μαρμάρινες πλάκες υποκλίθηκαν μπροστά στον γλύπτη.
«Μπορούμε να αντέξουμε τον πόνο», υποσχέθηκαν. «Κάνε όπως θέλεις και θα υπομείνουμε τα πάντα μέχρι το τέλος».
Και έτσι ο γλύπτης, ευχαριστημένος, έβγαλε το σφυρί του και άρχισε τη δουλειά του.
Μέρα με τη μέρα χτυπούσε το μάρμαρο, και μέρα με τη μέρα έδιωχνε τις ακαθαρσίες.
Ο χρόνος κυλούσε και τα αγάλματα άντεχαν γενναία τον πόνο. Θυμόνταν την υπόσχεσή τους και υπέφεραν σιωπηλά.
Αλλά καθώς οι μέρες γίνονταν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες, το ένα άγαλμα άρχισε να αμφιταλαντεύεται στην πίστη του.
«Πόσο ακόμα μέχρι το τέλος; αναρωτιόταν. «Τόσα κομμάτια μου έχουν εξαφανιστεί, πόσο περισσότερο πρέπει να αντέξω;».

Και το άλλο άγαλμα απαντούσε: «Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα! Πίστεψε, αδερφέ μου, έχε ελπίδα!».
Ωστόσο, το πρώτο άγαλμα όλο και αμφέβαλλε για τον γλύπτη. «Φοβάμαι τον πόνο», παραδέχτηκε, «και φοβάμαι το μέλλον. Πώς μπορώ να συνεχίσω όταν δεν ξέρω τι με περιμένει; Κι αν δεν μπορώ να γίνω άγαλμα του Βούδα;»
«Πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη και υπομονή», απαντούσε πάντα το δεύτερο άγαλμα. «Είσαι άξιος, είσαι χρυσός, κι εγώ είμαι εδώ δίπλα σου. Έχε πίστη και μαζί θα τα καταφέρουμε μέχρι το τέλος».
Και το πρώτο άγαλμα πάντα έπαιρνε δύναμη από τα λόγια του αδερφού του και άντεχε λίγο παραπάνω.
Οι μήνες έγιναν χρόνια και παρόλα αυτά ο γλύπτης ακόμα συνέχιζε το κοπιώδες έργο του.
Κάθε φορά που το πρώτο άγαλμα έχανε το κουράγιο του, το δεύτερο άγαλμα πάντα του αναπτέρωνε τις ελπίδες. Τόσο ανιδιοτελής και ευγενική ήταν η υποστήριξή του, που η συμπόνια του έκανε τελικά τον φίλο του να δακρύσει.
«Ό,τι κι αν γίνει», είπε μια μέρα το πρώτο άγαλμα στο δεύτερο, «σύντομα θα καθίσουμε μαζί στον Ναό της Ανατολής. Έχουμε υπομείνει τόσα και μπορώ να νιώσω ότι το τέλος είναι κοντά. Ό,τι και να γίνει, εμείς θα ολοκληρώσουμε την υπόσχεσή μας μαζί».
Επιτέλους, ένα πρωί, ο γλύπτης τελείωσε το έργο του.
Μπροστά του στέκονταν δύο πανέμορφα αγάλματα του Βούδα, απαράμιλλα σε δεξιοτεχνία και ομορφιά. Χαμογέλασε σε αυτό που κάποτε ήταν απλό μάρμαρο και βράχος, περήφανος για τη δουλειά του. Τώρα είχε όχι ένα, αλλά δύο υπέροχα αγάλματα να εκθέσει στο ναό.
Ωστόσο, είχε κοπιάσει για πολύ καιρό και η κούραση είχε βαρύνει τα μέλη του.
Καθώς πήγε να καλύψει τα αγάλματα με ένα πανί, το χέρι του γλίστρησε και χτύπησε το δεύτερο άγαλμα.
ΡΩΓΜΗ!
Ο γλύπτης αναπήδησε με τρόμο. Μια μακριά, οδοντωτή ράβδωση στιγμάτιζε το άλλοτε τέλειο γλυπτό του.
Κοίταξε το άγαλμα, άφωνος από τις τύψεις. Η ζημιά δεν μπορούσε να αποκατασταθεί, το άγαλμα δεν μπορούσε να σωθεί.
Χρόνια και χρόνια σκληρής δουλειάς είχαν καταστραφεί σε μια στιγμή. Μια στιγμή πριν, είχε δύο αγάλματα να τοποθετήσει στον Ναό της Ανατολής. Τώρα, υπήρχε μόνο ένα.

Πήρε το κατεστραμμένο άγαλμα στην άκρη και του μίλησε στεναχωρημένος.
«Γενναίο αγαλματάκι μου», είπε, «όλα αυτά τα χρόνια άντεξες σιωπηλά. Έχεις υποφέρει και αντέξει τις πιο σκληρές δοκιμασίες, χωρίς ποτέ να χάσεις την πίστη σου σε μένα. Στις πιο σκοτεινές ώρες, ποτέ δεν εγκατέλειψες την ελπίδα σου ούτε δίστασες να μοιραστείς τη δύναμή σου με τους άλλους».
Το ραγισμένο άγαλμα τον άκουσε ήσυχα και μετά του απάντησε με ηρεμία:
«Αλίμονο, αγαπητέ γλύπτη», είπε, «αυτό που συνέβη συνέβη και δεν μπορώ να σε κατηγορήσω. Γιατί ίσως αυτή είναι η μοίρα μου και αποδέχομαι τη μοίρα μου. Αυτό που με πονάει είναι ότι τώρα, αφού δεν έχω αξία, δεν μπορώ να εμπνεύσω την πίστη των ανθρώπων στο θείο - δεν μπορώ να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου».
Ο γλύπτης όχι μόνο ταπεινώθηκε από τα λόγια του, αλλά γέμισε και με αγωνία. Σκέφτηκε για λίγο και μετά μίλησε:
«Ανιδιοτελές άγαλμα», του είπε, «αν είσαι αποφασισμένο να αφιερώσεις τη ζωή σου στον ναό, υπάρχει κι άλλος τρόπος για να πετύχεις τον στόχο σου. Μπορώ να σε αλέσω σε σκόνη, για να στρώσεις τα πλακάκια του δαπέδου του ναού. Αλλά σε προειδοποιώ, οι άνθρωποι περπατούν επάνω σου πηγαίνοντας να αποδώσουν φόρο τιμής σε άλλους, και οι μοναχοί θα στέκονται πάνω σου για να προσευχηθούν. Η θυσία σου θα είναι χίλιες φορές πιο οδυνηρή και η δόξα χίλιες φορές μικρότερη.»
Στο άκουσμα των λόγων του γλύπτη, το άγαλμα αναθάρρησε και δεν δίστασε να απαντήσει, τρέμοντας από χαρά:
«Ω γλύπτη, τότε σε ικετεύω, σπάσε με και άλεσέ με! Δεν φοβάμαι τον πόνο ή την ταλαιπωρία. Δεν με ενδιαφέρει ο έπαινος ή η αναγνώριση. Αν αυτό με βοηθήσει να υπηρετήσω τον σκοπό μου, τότε το δέχομαι χωρίς παράπονο. Εφόσον μπορώ να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου, τότε δεν λυπάμαι!»
Ο γλύπτης συγκινήθηκε και δάκρυσε από την ανιδιοτέλεια του αγάλματος.
«Αγαλματάκι», είπε, «νιώθω ταπεινός μπροστά στη θυσία σου. Είθε να βρεις την ησυχία σου».
Και το άγαλμα, χαμογελώντας μέσα από τα δικά του δάκρυα, του απάντησε:
«Αντίο, γλύπτη μου. Αν αυτό είναι το πεπρωμένο μου, τότε το σέβομαι και το αγαπώ».
Με αυτά τα λόγια, ο γλύπτης το αποχαιρέτησε και σήκωσε το σφυρί του.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και χώρισε το άγαλμα στα δύο.
Ωστόσο, μια έκπληξη τον περίμενε.
Βαθιά, στη μέση του μαρμάρου, βρισκόταν ένα κομμάτι νεφρίτης, το πιο αγνό και αψεγάδιαστο που είχε δει ποτέ στη ζωή του.
Ένα ανεκτίμητο κόσμημα, ένας διαχρονικός θησαυρός.
Ο γλύπτης στάθηκε μπροστά στο σπασμένο άγαλμα με χέρια που έτρεμαν. Γιατί από την αρχή, αυτό το ταπεινό μάρμαρο είχε μια καρδιά από τον πιο αγνό νεφρίτη.
Σήμερα…
Βαθιά στα βουνά της ανατολής, υπάρχει ένας αρχαίος ναός. Το μονοπάτι είναι φθαρμένο από τα βήματα των αφοσιωμένων μοναχών και οι βράχοι έχουν ακούσει πολλές ευσεβείς προσευχές.
Στην είσοδο, ένα όμορφο άγαλμα του Βούδα κάθεται, σκαλισμένο από καθαρό λευκό μάρμαρο.
Στα χέρια του, κρατά ένα λουλούδι λωτού που κόβει την ανάσα, σκαλισμένο από ένα κομμάτι καθαρού λευκού νεφρίτη...
Μόνο τα βουνά γνωρίζουν τα μυστικά του γλύπτη και του αγάλματος του.
Αν επισκεφθείτε ποτέ τα βουνά της Ανατολής, φροντίστε να επισκεφθείτε τον αρχαίο ναό.
Το λουλούδι του λωτού αναπαύεται ακόμα και σήμερα εκεί, και οι επισκέπτες υποκλίνονται με σεβασμό μπροστά του.
Κουρασμένε ταξιδιώτη, τώρα γνωρίζεις κι εσύ την ιστορία του…
Η ιστορία «Το άγαλμα του Βούδα», κέρδισε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό του Ganjing World #Gooddeedsintroubledtimes, μπορείτε να δείτε το πρωτότυπο κείμενο εδώ: https://www.ganjingworld.com/news/1gojvsqd4ml10rgoHVTQkxEM711f1c



Comments